czarna madonna - egzorczyzmy zgrozy

#czytelniczeigrzyska2018

#taniaksiążkapl

ETAP 4 (16) 42/30

Remigiusz Mróz – Czarna Madonna

Boeing 747 irlandzkich linii lotniczych miał wylądować w Tel Awiwie o trzeciej w nocy. Nigdy nie dotarł na miejsce, a kontakt z maszyną utracono gdzieś nad Morzem Śródziemnym. Na pokładzie znajdowało się 520 osób, w tym narzeczona Filipa, która miała odbyć pielgrzymkę do Bazyliki Grobu Świętego.

Przez pierwsze godziny Filip wierzy, że samolot się odnajdzie. Nic nie wskazuje na zamach, straż przybrzeżna nie odnajduje wraku, a co jakiś czas do kontroli lotów dociera sygnał z transpondera.

Co stało się z boeingiem? Jaki związek ma jego zniknięcie z podobnymi zdarzeniami?
I jakie znaczenie ma obraz Matki Bożej, nazywany Czarną Madonną?

Pierwsze odpowiedzi każą Filipowi sądzić, że niewiedza naprawdę jest błogosławieństwem.

Książka dla mnie dobra, choć ciut dziwna. OD kilku lat jestem Fanką programów Kossakowski …..

Nie raz musiałam odwracać wzrok jak widziałam sceny uzdrowicieli czy szarlatanów. Dlatego zaczynając tą książkę liczyłam na mocne sceny, po których mi będą przelatywały ciarki. Jednak nie bałam się w tej książce i czasem wręcz znudzona ziewałam, choć były sceny, które czytałam z zapartym tchem. Nie wiem, dlaczego, ale miałam nieodparte wrażenie, że demon nawiedzający ciało Filipa miał cos z sobie z psychopaty z behawiorysty. Tak jakbym miała Dejavu ;) już gdzieś widziałam ten szyderczy uśmiech. Zakończenie fajne, choć ten ostatni rozdział dla mnie to niepotrzebny- nie zrozumiałam go i uważam, że w ogóle nie powinno go być. Przez to pogubiłam się trochę.

Dlatego ocena 7/10 ciężko mi ocenić, bo książka jest oparta w dużej mierze na cytatach z Pisma Świętego.  Czasem czułam się jakbym czytała zakazaną księgę – jak nastolatka przeglądająca playboya, tak żeby rodzice jej nie nakryli. Wiara, opętanie, szatan it.d to kontrowersyjne i ciężkie tematy. Ale to nie znaczy, żeby zamieść je pod dywan. Na pewno książka zmusza do refleksji i zastanowienia się nad życiem. I fajny wstęp do rozpoczęcia długiej rozmowy na temat ……

Nie nazwałabym tego horrorem – raczej thrillerem psychologicznym. Na szczęście nie było tam scen gdzie ludzie wrażliwi mogliby czuć dyskomfort – krwi i walających się bebechów brak.

To moja 3 książka Mroza – na pewno nie jedną jeszcze książkę przeczytam.

Ostatnio w internecie przewija sie dyskusja na temat Pana Mroza i jego ciągłego pisania. Ja tam na razie nie narzekam. Owszem Mróz dużo pisze książek w ciągu roku ale ja czytałam książki innych autorów, którzy piszą jedną książkę na rok i piszą o wiele gorzej. Tu chyba nie ma reguły. Też ciągle słyszę, że opisy nie są zbyt szeroko opisane. No cóż - ja chcę powieść a nie książkę o budowie samolotu i czarnej skrzynce itd. Dla mnie opisy są oki. Mogę odnieść sie tylko do tych 3 książek Mroza co czytałam, ale uważam, że szkoda marnować czasu na hejt. można wyrazić zdanie - bo ja też czasem krytykuje książki, ale dłuższe dialogi nie maja sensu, bo życie jest za krótkie. nie ma pisarza, który by wszystkim dogodził, a tyle jest książek na rynku, ze czytajmy to co nam odpowiada a na resztę nie traćmy czasu. 

tam dokąd zmierzamy . premiera 9 maja

Jak to możliwe, że ta sama sytuacja, która była udręką, okazuje się w końcu wybawieniem?

Nie wierzyłam w duchy – do pewnego momentu. Sześć lat temu mrożący krew w żyłach wypadek zmienił moje życie… na zawsze.

Mam na imię Charlotte, ale większość ludzi mówi do mnie Char… I mam szczególny dar. Rozmawiam z duchami.

Bez obaw, nie wywołuję ich. Widuję je i rozmawiam z tymi, które zostają na ziemi, gdy nie mogą przejść na drugą stronę. W świecie żywych trzymają ich niedokończone sprawy. Przez ostatnich sześć lat bez przerwy używałam daru pomagania zagubionym duszom.

Ale wszystko ma swoją cenę. Moje życie  powoli zmierzało  ku ciemności. Czułam przygnębienie i zaczęłam się poddawać. Zdałam sobie sprawę, że pomagając zmarłym, przestałam myśleć o sobie. Bez pieniędzy, bez dachu nad głową i – co najważniejsze – bez nadziei zdecydowałam, że jest tylko jedno wyjście:  skończyć z tym wszystkim.

Jednak los potrafi płatać figle. W jednej chwili chcę odebrać sobie życie, a w następnej ocala mnie Ike McDermott. Silny, przystojny żołnierz powstrzymuje mnie od chęci położenia kresu mojej rozpaczy. To ktoś, kto uśmiechem rozświetla każdy mrok.

Czarujący i łagodny.

Jest moim wybawicielem.

I jest duchem.

Zawarliśmy umowę.

On pomoże mi znaleźć mieszkanie i nową pracę, a ja – by mógł przejść na drugą stronę – załatwić niedokończone sprawy, które wiążą się z jego bratem bliźniakiem – George’em, załamanym po śmierci Ike’a. Ike natomiast nie odejdzie w spokoju, dopóki nie będzie wiedział, że z bratem jest wszystko w porządku. Gdy zgodziłam się mu pomóc, nie przeczuwałam, że urzekną mnie czarujący ludzie z hrabstwa Bath oraz Ike i George McDermott.

Teraz, gdy bracia zawładnęli moim sercem, staję przed okrutnym i niesprawiedliwym dylematem. Ratując George’a, muszę pozwolić Ike’owi odejść.

Ale jak pozwolić odejść części swojej duszy?

O autorce

B.N. Toler mieszka w stanie Wirginia. Kiedy nie czyta ani nie pisze, rozmyśla o czytaniu albo o pisaniu. Zanim została samozwańczą pisarką, pracowała jako agent nieruchomości i technik ortodonta. „Prędzej zauważy twoje zęby niż oczy, włosy czy cokolwiek innego”. Lubi robić zakupy (może nawet za bardzo) i jest zaprzyjaźniona z kilkoma pracownikami lokalnego oddziału firmy Target w swoim mieście. Kocha muzykę (bluegrass, country, muzykę lat 80., w zasadzie uwielbia większość gatunków muzycznych – jej ulubioną piosenką jest American Pie Dona McLeana i uwielbia wszystko, co ma związek z Elvisem, Johnnym Cashem oraz Erikiem Churchem), taniec (choć nie jest on jej mocną stroną), pisanie, jedzenie (chyba aż nadto), późne zasypianie (co robi rzadko) i śmiech. Jeśli potrafisz sprawić, że się uśmiechnie, pokocha cię na zawsze.

Tam, dokąd zmierzamy

1.      Śmierć jest bezwzględna. Nie można z nią dyskutować. Ale przynajmniej umarłem z honorem. Są gorsze rodzaje śmierci.

2.      To zabawne, jak ludzka przyszłość może się w ciągu kilku minut gwałtownie zmienić. Moje życie zakończyło się jakieś pół godziny temu. Byłam tego pewna. Ale wtedy zjawił się Ike i pokrzyżował mi plany.

3.      Samobójstwo to wyraz egoizmu. To policzek wymierzony tym, którzy umarli, choć chcieli żyć.

4.      Czasem kobieta, by się dowartościować, potrzebuje jedynie trochę uwagi ze strony mężczyzny.

5.      Smutek zmusza nas do robienia nieprzewidzianych rzeczy. Takich jak skakanie z mostu w środku nocy.

6.      Muzyka może być natchniona czy pełna wzburzenia, a wtedy ludzie i tak twierdzą, że jest piękna. Jednak w prawdziwym świecie, na co dzień, takie emocje uważane są za oznakę słabości.

7.       Bycie nagim w czyjejś obecności sprawia, że stajemy się bezbronni, wystawieni na ciosy.

8.       Chwile przychodzą i odchodzą; są jak szybkie przebłyski czasu. A jednak mogą mieć największy wpływ na nasze życie. Albo je złapiemy i wykorzystamy do naszych potrzeb, albo wypuścimy. Te, którym pozwalamy odejść, wiążą się z nami najsilniej – ponieważ żal jest czymś, co nigdy nas nie opuszcza.

9.       Może jesteś załamany, ale ja też jestem. To, że tak się czujemy, wcale nie znaczy, że jesteśmy mniej wartościowi, tylko że kochaliśmy kogoś tak mocno i tak bez pamięci, że utrata tej osoby jest jak utrata części samego siebie.

świt który nie nadejdzie - R. Mróz

#czytelniczeigrzyska2018

#taniaksiążkapl

ETAP 4 (15) 41/30

Remigiusz Mróz – Świt, który nie nadejdzie

Mroczna opowieść o międzywojennej przestępczej Warszawie.

Gdy rok temu na ekrany wszedł serial Tabu – od razu zakochałam się w Tomie Hardy’m.. Po przeczytaniu opisu głównego bohatera – przypomniał mi się właśnie ten serial i już do samego końca w mojej głowie miałam obraz Ernesta. Jest trochę podobieństw – Mężczyzna z bliznami na twarzy (brakuje mu tatuaży, może były, ale Pan Remigiusz nic o nich nie napisał, a taki typ jak Wilmański powinien mieć tatuaże), który przyjeżdża do stolicy zacząć nowe życie. Nie znamy jego historii. Jedynym punktem zaczepienia jest to, że facet nie nosi kapeluszy i zawsze ma skórzane rękawiczki na dłoniach.

Jest to jeden z tych typów, który mimo woli pakuje się w kłopoty już pierwszego dnia. Obrońca z zasadami staje w obronie dziewczynki, która ukradła węgiel i tym samym pakuje się w przestępczy świat. Poznajemy tez uroczą policjantkę, która będzie musiała wybierać między miłością a sumieniem.

To nie jest książka historyczna – sporo postaci nie istniało, ale było kilka takich, co było tłem dla książki. Narkotyki, sex, prohibicja, morderstwa – szalone tempo niczym z westernów przeniesione na ulice Warszawy.

W kryminałach brakuje mi tego napięcia, które jest w thrillerze. Akcja jest szybka i zakończenie mnie zaskoczyło, ale chyba zostanę przy thrillerach i horrorach pana Mroza. Końcówka książki powoduje niedosyt i niestety bardzo jestem niezadowolona z faktu, że do tej pory nie wiem, dlaczego Ernest nosił rękawiczki i co takiego się stało, że przyjechał do Warszawy.

Książka z mnóstwem znaków zapytania – do zakończenia tylko w głowie czytelnika.

Zakończę cytatem Pana Mroza „pisarz tworzy ramy dla wyobraźni czytelnika, ale to ona wypełnia je treścią i nadaje słowom kształt.

Wiec, jeśli nie lubisz otwartych zakończeń nie czytaj, jeśli nie to daj szansę swojej wyobraźni.

Kryminały to nie jest mój ulubiony gatunek, ale po psychopatach i seryjnych mordercach czasem trzeba wrzucić cos lżejszego na ruszt. 

siostra - rodziny sie nie wybiera, przyjaciół tak

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4 (14) 40/30

Louise Jensen – siostra

Pop przeczytaniu Prezentu tej autorki z niecierpliwością zabrałam się za czytanie siostry. I powiem, ze jest o wiele lepsza od prezentu. Grace przeprowadza się do dziadków i tam poznaje Charlie, z którą nawiązuje bliską przyjaźń. Pewnego dnia ukochana przyjaciółka bierze z nią udział w szkolnej sztafecie i ginie zaraz po. Lata lecą a główna bohaterka nie może pogodzić się ze śmiercią Charlie. Niby ma dom, fajną pracę i cudownego chłopaka, ale czegoś jej brakuje.

W jej domu nagle pojawia się Anna, która twierdzi, ze jest siostrą Charlie. Dziewczyna nagle traci pracę, dom i ukochanego, a na dodatek ktoś ją śledzi. Czy to ma związek z tą dziewczyną, która miała wprowadzić się na chwilę a została na dłużej. Czy jest tą sama osobą, za którą się podaje. Czy Grace jest przewrażliwiona czy to tylko efekt uboczny leków na depresje, które bierze. 

Pewnego dnia Grace przypadkowo odkrywa prawdę i grozi jej niebezpieczeństwo. Czy straci wszystko to, co miała, czy będzie to jak Katharsis i uwolni ją od życia, które nie było wcale idealne. To, co nas spotyka zawsze ma jakiś sens. Nawet w złych sytuacjach trzeba myśleć, ze są one po coś, bo przecież po każdej burzy przychodzi słońce.

Dla mnie książka z serii – na jeden wieczór. Niesamowicie wciąga, a zakończenie jest przebiegłe i daje czytelnikowi możliwość napisania własnego happy endu bądź nie. To książka, którą trzeba samemu zakończyć (chyba, ze autorka napisze drugą część, – bo o to prosi się Siostra).

Ne ma tu historii mrożących krew w żyłach, zbyt dużego napięcia czy akcji, ale przyjemnie się czyta. Z lekką nutką niepokoju śledzimy losy bohaterki, która po prostu tęskni za swoja przyjaciółką i nadal chciałaby być dzieckiem – jak kiedyś ;)))

Emigrantki - chwyta za serce i wyciska łzy

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4 (13) 39/30

Janice Y.K. LEE – Emigrantki 10/10

„Smutek jest ceną, którą płacimy za miłość”. A dobre książki na długo pozostają w naszych sercach. Nic nie porusza bardziej kobiecego serca niż damska przyjaźń. Książka o kobietach dla kobiet. O sile wybaczania i o tym, że każda rzecz, która przytrafia się w naszym życiu ma znaczenie. Nawet w najgorszym doświadczeniu kryje się coś co ma wpływ na naszą przyszłość, choć zanim się o tym dowiemy może minąć sporo czasu. 

3 kobiety, 3 różne historie, 3 różne dramaty.

Piękna powieść. Po kilku stronach byłam nią zachwycona i wiedziałam, że to ta książka.

„czas leczy rany. Może niemiłosiernie długo, ale koniec końców skutecznie.

Mercy – najmłodsza z trójki z głową w chmurach, z pechem do facetów, wyjeżdża do Hongkongu, jako niania. Nie przywiązuje wagi do opieki nad dzieckiem i pewnego dnia zdarza się straszny wypadek, który zmienia jej życie.

Margaret – matka trójki dzieci traci jedno dziecko i musi nauczyć się żyć dla pozostałej dwójki.

Hilary – bardzo bogata, której niczego nie brakuje oprócz dziecka. Gdy los się do niej uśmiecha, spada na nią cios niewiernego męża.

Kobiety, których los złączył mimo wielu różnic. Historia o miłości, macierzyństwie i przebaczaniu.

„Życie to nieustanna powtórka liceum”

„Człowiek myśli, że jeden cud, że jego życie stanie się lepsze, ale tak naprawdę poprawi się tylko wtedy, jeśli dasz mu szansę. Czasem trzeba umieć przebaczyć by znów zacząć żyć. Czy da się przebaczyć kobiecie, przez którą straciłaś swoje dziecko i która zabrała ci męża.

 „Nie ma nagród za najdłuższą żałobę. ”Najsmutniejszy niczego nie zyskuje.” Różne są powody migracji kobiet. Jedne podążają za mężami, którzy dostają kilkuletnie kontrakty. Inne przylatują same, by szukać nowych możliwości i lepszych perspektyw. Jeszcze inne zwabione lekkim życiem z tabunem służących spełniających każdą zachciankę.

Autorka mimo przytaczania drażliwych i mocnych tematów (utrata dziecka, zdrada, bezpłodność), zachowuje lekkie pióro, które przyjemnie się czyta. Opisy ulic Hongkongu, ulicznego jedzenia, drapaczy chmur przenoszą nas w egzotyczny świat Azji. Ja miałam okazję być w Tajlandii i Malezji i z miejsca zakochałam się w tym dzikim tłumie ludzi, zapachów i ulicznego jedzenia. Po przeczytaniu emigrantek wiem, że za rok będę szykować się na podbój Singapuru i Hongkongu.

„Kiedyś przyjdzie taki dzień, że nie rozpoznasz własnego odbicia. Nadal będziesz czuła się tak, jak byś miała szesnaście, dwadzieścia pięć czy trzydzieści lat, ale będzie patrzeć na ciebie stara kobieta” Życie z jednej strony jest za krótkie by odkładać marzenia na później i za długie by tłumić gniew.

„trzeba się zniżyć do właściwego poziomu – nigdy nie bądź na to zbyt dumna”

Te, które z was znają i kochają serial „wielkie kłamstewka”, będą zauroczone tą powieścią. W każdej rodzinie są sekrety. Ale siła kobiet i ich solidarność naprawdę mają wielką moc. Książka chwyta za serce. W bohaterkach możemy zobaczyć często swoje własne odbicie.

 Bo każdy ma problemy. Ludzie biedni i ci z kasą maja te same problemy – tylko inaczej na nią patrzą.

Bardzo polecam. Po ostatnim miesiącu samych thrillerów z przyjemnością oderwałam się do te historii.

Za ksiazke bardzo dziękuję Wydawnictwo Literackie 😍😍😍😍😍😍

#bookstagrampl #bookmorning#czytambolubie #czytaniejestsexy #książka#instabook #booklover #booksofic#bookholic #bookworm #bookaddict#taniaksiążka #zaczytana #czytanie#instagramczyta #bookshelfie #bookphoto#bookporn #bookstagramtopasja#bookofthemonth #booklover #bookish#bookathone #bookathonepl

córeczka - czy to naprawdę thriller

#cztytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4 (12) 38/30

Kathryn Croft – Córeczka

„Osiemnaście lat temu porwano ci córkę. A dziś do ciebie wróciła.

Osiemnaście lat temu nieznany sprawca uprowadził Helenę, sześciomiesięczną córkę Simone Porter. Simone i jej mąż Matt powoli otrząsnęli się po tej tragedii, lecz ból po stracie córki nigdy ich nie opuścił. Pewnego dnia do Simone zgłasza się młoda kobieta imieniem Grace, twierdząc, że wie coś o jej zaginionym dziecku.

Tylko kim jest Grace – i czy Simone może jej ufać? Grace znika tak szybko, jak się pojawiła, a Simone rzuca się na poszukiwania swojej córki i kobiety, która być może zna miejsce jej pobytu. W pogoni za prawdą zapędzi się na niebezpieczny grunt. Straciła córkę.

Czy straci życie, próbując ją odnaleźć?

Wciągający, mroczny thriller psychologiczny.”

Początek książki wydawał się obiecujący. Prolog zapowiadał naprawdę mroczny thriller. Jednak w miarę upływu książki – akcja trochę spowolniła. Zranienie w szyję potężnego mężczyzny kluczami dla mnie historia grubymi nićmi szyta ;) Ciężko pobita kobieta następnego dnia już przesłuchuje policja, a koleżanka daje jej szklankę wody to dla mnie szczegóły, którym nie ufam. Ciężko pobita kobieta powinna mieć operację, po której nie można pic wody przez dłuższy czas (skąd szklanka na stoliku? – u osoby, która może mieć wewnętrzny uraz)i w takim stanie nikt by nie dopuścił policji do przesłuchiwania świadka – ale może się czepiam.

Ale pomijając te drobnostki to książkę czyta się nawet dobrze, mimo, ze czasami usypiałam z nudów. Książki przeważnie czytam nocą i gdy akcja mnie nie porywa to czasem zasypiam i tu tak się stało ;). Końcówka książki dobra, – choć nie zaskoczyła mnie zbytnio – domyśliłam się, kto okaże się mordercą, ale sposób, w jaki to zrobił mnie totalnie zaskoczył.

Ogólnie książka dobra, choć nie zwałabym to mroczny thrillerem – ten wyraz mroczny to dla mnie dodany na wyrost. Jest to książka z serii – zbyt długie wprowadzenie, średni środek a końcówka za krótka. Mam jednak nadzieje, że powstanie druga część, bo spokojnie koniec może posłużyć do drugiej może tym razem mroczniejszej wersji. Polecam ale jako kryminał - do thrillera mu daleko. 

za zamkniętymi drzwiami i na skraju załamania

#cztytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4 10,11 (36,37)/30

B.A. Paris – 1. Za zamkniętymi drzwiami 2. Na skraju załamania

1.     1.   Grace – główna bohaterka nie narzeka na brak zainteresowania mężczyzn. Jednak z nikim dłużej nie może się związać, bo ma jeden sekret, który sprawia, że żaden facet nie zagrzeje przy niej miejsca. To jej siostra z zespołem Downa. Ale pewnego dnia spotyka kogoś, komu to nie przeszkadza. Dziewczyna jest pod taki wrażeniem, ze wreszcie spotkała tego jedynego, że mimo krótkiej znajomości postanawia wyjść za niego za mąż. Ignoruje wszystkie znaki by tego nie robić, bo przecież książę na białym koniu nie zjawia się codziennie. Wyśniony rycerz jednak nie jest tym, za kogo się podaje. I tu zaczyna się koszmar. Grace walczy nie tyle o siebie, co o swoją siostrę, której koszmar zacznie się lada dzień. Nie ma zbyt wiele czasu. Z zewnątrz idealne małżeństwo, cudowna miłość od pierwszego wejrzenia, zgodność charakterów, wprost dwie połówki jabłka. Tak naprawdę to w środku jeden wielki koszmar. Książka jest bardzo dobra i porusza też bardzo ważny temat, jakim jest przemoc domowa. Co chwila słyszy się, że żona sławnego „polityka, piłkarza, piosenkarza”, osoby o szczodrym sercu, o nienagannych manierach, z duża ilością empatii, w czterech ścianach był potworem i znęcał się nad żoną. To też problem instagrama – gdzie wszystko jest piękne, ze aż kipi złość na oglądanie idealnego życia, które nie jest taki jak na obrazkach. Nie wiem czy wy macie tak jak ja – o ile ludzkie tragedie w książce nie robią na was wrażenie, to już choćby mała krzywda na zwierzętach powoduje ukłucie w bólu i łzy. I w tej książce jest taka mała scena, gdzie właśnie na chwilę serce się zatrzymało. Koniec bardzo dobry, choć moim zdaniem za krótki. Dla mnie autorka zbyt skróciła ważną kwestię zemsty. Moim zdaniem Grace zrobiłaby z tego widowisko, a tak to skończyło się trochę w stylu „grubymi nićmi szyte”. Jest to książka z tych, co czyta się jednym tchem. Polecam.

2.       2. Książka, która od razu wrzuca nas w sam środek akcji. Jedziemy samochodem, środkiem lasu, w burzową noc. Pierwsza myśl, która przychodzi, to żeby samochód tylko nie nawalił. Bo przecież w każdym thrillerze samochód staje akurat w środku lasu w najciemniejszą noc na świecie. I zawsze się cos wydarzy. Bohaterce, co prawda samochód się nie zepsuł, ale zobaczyła inny, w którym siedziała samotnie kobieta. Jak każda kobieta, oglądając i czytająca thrillery nie wysiadła z samochodu tylko pojechała dalej. Rozumiałam ją, bo sama bym tak zrobiła.

Oczywiście każdy z nas by zastanawiał się czy ta osoba bezpiecznie dotarła do domu. Ale Cass nie musiała sobie długo zadawać tego pytania, bo następnego dnia w wiadomościach usłyszała, ze ta kobieta została zamordowana.

Głuche telefony, zaniki pamięci, senność. Jedynym wspomnieniem kobiety jest postać z samochodu. Cass z dnia na dzień popada w coraz większą paranoję a każdy szmer przyprawia ja o bicie serca, a każdy człowiek wydaje się być seryjnym zabójcą. Czy ktoś chce ja zabić i czy ma to cos wspólnego z zabójstwem kobiety z samochodu.

Dlaczego nie pamięta kodu do alarmu czy zamówionych kolczyków i prezentu dla przyjaciółki. Czy kochający mąż wytrzyma jej dziwactwa czy odejdzie od niej.

Czytając książkę – najlepiej skupić się na akcji nie wybiegając w przyszłość by przewidzieć zakończenie. Ja szczerze mówiąc nie wpadłam na to zakończenie, bo może jestem romantyczką, (choć sama o tym nie wiem).

Jest to książka z serii tych, co należy przeczytać jednym tchem – szczególnie dla tych, co czytają ją samotnie w domu gdzieś na odludzi w środku nocy. Cienie drzew i najmniejsze dźwięki natury mogą przestraszyć nie jednego chojraka. Ja tam jestem z tych bojących się wiec książkę czytałam do późna w nocy by zdać sobie sprawę, że tak naprawdę wszystko siedzi w naszej głowie.

bussi - mama kłamie - dziecięca amnezja

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

ETAP 4 (9) 35/30

Michel Bussi – Mama kłamie

Tą książkę ciężko opisać. Książka gruba a jej opis z tyłu książki prawie znikomy. Mam mieszane uczucia po tej książce. Wzięłam ja, bo okładka mnie zafascynowała no i słyszałam o Bussim same pochwały.

Pierwsze 150 stron było tak ciężkie i oporne, ze czytanie encyklopedii to przy tym bardziej konstruktywne zajecie. 3 Dni mi zajęło przebrnięcie tych pierwszych 150 stron. Miałam się poddać, ale że książka miała zaraz iść na wymianę, więc nie mogłam jej odłożyć na później.

Początek książki to raczej poradnik dla studentów psychologii niż początek thrillera. Zbyt długie opisy o pamięci dziecka, której do 3 lat nie ma w głowie dziecka. Do tego pościg za jakimś zbirem, który nie wiadomo, co zrobił, ale ciągle nie mogą go złapać i nie wiadomo, co to ma wspólnego z fabułą.

Strasznie pogmatwana historia, ale jedyny plus to tak zagmatwana historia, ze wątpię, aby ktoś spodziewał się takiego zakończenia. Zakończenie bardziej poplątane niż cała książka.

Busii nie poprzestał na długich opisach psychologicznych. Postanowił dodać do nich elementy baśni w stylu braci Grimm - Więc w książce pojawia się ogry, statki kosmiczne, stworki żyjące w korzeniach drzew.

Nigdy nie piszę szczegółów, które mogłyby zdradzić fabułę książki, ale tu zrobię wyjątek, bo boje się, że spora część was nie dotrwa do końca historii.

Są 3 matki i jedno dziecko i zabawka, która stanowi klucz do rozwiązania zagadki. Jedna matka zostaje zamordowana a dwie inne chcą, aby Malon został ich synem. Jedna matka walczy o chore dziecko, które szanse na przeżycie ma marne. Druga jest bezdzietna.  Amanda i Angelique poprzez triki robiły wszystko by umysł 3 letniego dziecka ulepić pod swoje dyktando. W tym samym czasie policja szuka zamku z 4 wieżami nad morzem, z którego widać wrak statku. Pomiędzy nimi słyszymy opowieści o ograch i ludziach, którzy dostają imię, jaki przypada na dzień ich urodzenia.

Wszystko to ma znaczenia do rozwiązania zagadki, choć nam może się wydawać, że autor pisał to by zapełnić puste strony.

Czy polecić tą książkę czy nie. Tu mam problem, bo uważam, ze Bussi jednak zrobił za długi wstęp, który może zniechęcić wielu czytelników. To tak jakby pisał tylko wyznając zasadę – im większa ilość stron tym lepiej.  Czytelnik w połowie może się kompletnie pogubić i nie zrozumieć całego zakończenia i ostatniego rozdziału w książce, który też moim zdaniem nie wnosił do sprawy nic cennego.

Mi mimo wszystko podobała się druga część książki i zakończenie tak zagmatwane, którego w życiu bym nie wymyśliła. Zbyt długie opisy psychologii dziecięcej odsuwały uwagę od głównych wątków. Bajki o ograch uśpiły moją czujność i może zapomniałam kilka faktów, przez które zakończenie historii jest dla mnie trochę pogmatwane. 

Sami oceńcie książkę. Może lepiej nie czytajcie jej w nocy - szczególnie pierwszych stron – bo możecie szybko usnąć;)

Bussi w książce na podstawie przypadku amnezji dziecięcej buduje historie. Naukowcy od lat spierają się nad tym, czy dziecko pamięta pierwsze lata życia czy tylko buduje bądź na podstawie opowiadań rodziców. Faktem jest to, ze sporo małych dzieci jest porywanych gdzie nowi rodzice tak kształtują psychikę dziecka, że nawet nie jest świadome tego, ze kiedyś miało innych rodziców. Dzieci potrafią pójść za obcą osobą, tylko dlatego, że była dla nich miła ;))

„Nic nie jest tak ulotne jak pamięć dziecka.

Gdy trzyipółletni Malone twierdzi, że jego mama nie jest jego prawdziwą mamą, choć wydaje się to niemożliwe, psycholog dziecięcy Vasile wierzy mu. Jako jedyny…


Musi działać szybko. Odkryć prawdę. Szukać pomocy. Wspomnienia Malone’a zaczynają się już bowiem zacierać, zachowane w okruchach pamięci i rozmowach, jakie chłopczyk prowadzi z Gutim, swoją pluszową maskotką.

Rozpoczyna się odliczanie. Aż do chwili, gdy wszystko się zmieni. Do chwili, gdy machina pójdzie w ruch i maski opadną.

Kim jest Malone?”

Miejsce i imię - holokaust i diamenty

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4  (8) 34/30

Ocena 9/10

Wydawnictwo Wielka Litera

Maciej Siembieda – Miejsce i Imię

„Diamenty są symbolem szczęścia i luksusu, choć powinny kojarzyć się z cierpieniem i śmiercią, przeszło jej przez myśl. Zawsze stały za nimi chciwość i bezwzględność.”

Chyba większość osób kojarzy boskiego Leonardo DiCaprio, który szukał słynnego krwawego diamentu.  W książce Siembiedy główny bohater nawet w połowie nie przypomina Leo, a raczej jest jego wielką przeciwnością

„Gość był po 50-tce. Nosił sztruksowe bermudy, klapki i koszulę z logotypem zespołu rockowego. Bez rękawów, co umożliwiało lepszą ekspozycję obwisłych archetypów mięśni jego ramion. Farbowane włosy, usztywniane jakąś substancją, sterczały mu na kształt potarganej fryzury niesfornego nastolatka, którą podtrzymywały okulary przeciwsłoneczne. …. Skarpety noszone do klapek, solidny łańcuch w kolorze złoty …..”  Brakowało tylko reklamówki z Biedronki  ;)

 Jakub Kania szukał miejsca pochowku holenderskich Żydów zamordowanych w hitlerowskim obozie na Górze świętej Anny. Wszyscy inni szukają czegoś innego w tym słynnego diamentu (w tym, ze o tym, ze go szuka dowiaduje się na koniec historii).

„Instytut Jad Waszem, co po hebrajsku znaczy „miejsce i imię”. Pragnie przywrócić obydwie te wartości Żydom zamordowanym w obozie i pochowanym bez nazwisk i grobu. Bez właściwie oznaczonego miejsca i bez imienia. Holenderscy jubilerzy, chcą znaleźć brylant Schwartzmana, aby zapewnić sobie miejsce i imię, czyli sławę i pozycję w rankingu najbogatszych ludzi w branży. Ale za ich chciwym egoizmem kryje się cos szlachetnego: pragnienie przywrócenia godnego miejsca i imienia stolicy diamentowego świata Amsterdamowi, który przez wojnę stracił prymat na rzecz Antwerpii i nigdy go już nie odzyskał. Wreszcie Edyta Rhode toczy swoją grę o mityczny skarb Schmelta, wierząc, że dzięki niemu uda się przywrócić na świecie miejsce i imię faszyzmu.

- A my ? – spytał Kuba – Co my robimy na planszy tej gry?

- A my, panie prokuratorze – Teresa barska spojrzała na niego z pełną powagą – my robimy swoje.”

Historia toczy się w latach 40 poprzedniego wieku i obecnych. Historia cudownego diamentu o niespotykanym blasku wpleciona w prawdziwą historie holokaustu. Wspaniała literacka fikcja zmieszana z prawdziwymi wydarzeniami. Nigdy bym nie przypuszczała, że historia może być tak interesującą. W szkole nie znosiłam historii, której uczyły chyba najgorsze nauczycielki, jakie można było sobie wyobrazić. Gorsza panią miałam już tylko od chemii (na zastępstwie). Diamenty maja w sobie to coś, za co większość osób potrafi zrobić dużo, a nawet zabić.

Wspaniałe opisy (tu dziękuje autorowi za ukłon w stronę Żoliborza – miejsca gdzie mieszkam) i połączenie dwóch światów. Zycie pisze najlepsze scenariusze.

Ja przeczytałam książkę z dużą ciekawością i zainteresowaniem. Mimo, ze ma w sobie zmyślone wydarzenia to ani na chwile nie da się odczuć tego, co było fikcją a co prawdą. Ma w sobie tragizm, bo jak wiemy wojna przyniosła mnóstwo cierpienia to powinna też być nauką by nie popełniać tych samych błędów. Co prawda były rzeczy, które mnie trochę irytowały jak słynne stwierdzenia pewnej bohaterki to książkę oceniam na duży plus.

Polecam