bussi - mama kłamie - dziecięca amnezja

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

ETAP 4 (9) 35/30

Michel Bussi – Mama kłamie

Tą książkę ciężko opisać. Książka gruba a jej opis z tyłu książki prawie znikomy. Mam mieszane uczucia po tej książce. Wzięłam ja, bo okładka mnie zafascynowała no i słyszałam o Bussim same pochwały.

Pierwsze 150 stron było tak ciężkie i oporne, ze czytanie encyklopedii to przy tym bardziej konstruktywne zajecie. 3 Dni mi zajęło przebrnięcie tych pierwszych 150 stron. Miałam się poddać, ale że książka miała zaraz iść na wymianę, więc nie mogłam jej odłożyć na później.

Początek książki to raczej poradnik dla studentów psychologii niż początek thrillera. Zbyt długie opisy o pamięci dziecka, której do 3 lat nie ma w głowie dziecka. Do tego pościg za jakimś zbirem, który nie wiadomo, co zrobił, ale ciągle nie mogą go złapać i nie wiadomo, co to ma wspólnego z fabułą.

Strasznie pogmatwana historia, ale jedyny plus to tak zagmatwana historia, ze wątpię, aby ktoś spodziewał się takiego zakończenia. Zakończenie bardziej poplątane niż cała książka.

Busii nie poprzestał na długich opisach psychologicznych. Postanowił dodać do nich elementy baśni w stylu braci Grimm - Więc w książce pojawia się ogry, statki kosmiczne, stworki żyjące w korzeniach drzew.

Nigdy nie piszę szczegółów, które mogłyby zdradzić fabułę książki, ale tu zrobię wyjątek, bo boje się, że spora część was nie dotrwa do końca historii.

Są 3 matki i jedno dziecko i zabawka, która stanowi klucz do rozwiązania zagadki. Jedna matka zostaje zamordowana a dwie inne chcą, aby Malon został ich synem. Jedna matka walczy o chore dziecko, które szanse na przeżycie ma marne. Druga jest bezdzietna.  Amanda i Angelique poprzez triki robiły wszystko by umysł 3 letniego dziecka ulepić pod swoje dyktando. W tym samym czasie policja szuka zamku z 4 wieżami nad morzem, z którego widać wrak statku. Pomiędzy nimi słyszymy opowieści o ograch i ludziach, którzy dostają imię, jaki przypada na dzień ich urodzenia.

Wszystko to ma znaczenia do rozwiązania zagadki, choć nam może się wydawać, że autor pisał to by zapełnić puste strony.

Czy polecić tą książkę czy nie. Tu mam problem, bo uważam, ze Bussi jednak zrobił za długi wstęp, który może zniechęcić wielu czytelników. To tak jakby pisał tylko wyznając zasadę – im większa ilość stron tym lepiej.  Czytelnik w połowie może się kompletnie pogubić i nie zrozumieć całego zakończenia i ostatniego rozdziału w książce, który też moim zdaniem nie wnosił do sprawy nic cennego.

Mi mimo wszystko podobała się druga część książki i zakończenie tak zagmatwane, którego w życiu bym nie wymyśliła. Zbyt długie opisy psychologii dziecięcej odsuwały uwagę od głównych wątków. Bajki o ograch uśpiły moją czujność i może zapomniałam kilka faktów, przez które zakończenie historii jest dla mnie trochę pogmatwane. 

Sami oceńcie książkę. Może lepiej nie czytajcie jej w nocy - szczególnie pierwszych stron – bo możecie szybko usnąć;)

Bussi w książce na podstawie przypadku amnezji dziecięcej buduje historie. Naukowcy od lat spierają się nad tym, czy dziecko pamięta pierwsze lata życia czy tylko buduje bądź na podstawie opowiadań rodziców. Faktem jest to, ze sporo małych dzieci jest porywanych gdzie nowi rodzice tak kształtują psychikę dziecka, że nawet nie jest świadome tego, ze kiedyś miało innych rodziców. Dzieci potrafią pójść za obcą osobą, tylko dlatego, że była dla nich miła ;))

„Nic nie jest tak ulotne jak pamięć dziecka.

Gdy trzyipółletni Malone twierdzi, że jego mama nie jest jego prawdziwą mamą, choć wydaje się to niemożliwe, psycholog dziecięcy Vasile wierzy mu. Jako jedyny…


Musi działać szybko. Odkryć prawdę. Szukać pomocy. Wspomnienia Malone’a zaczynają się już bowiem zacierać, zachowane w okruchach pamięci i rozmowach, jakie chłopczyk prowadzi z Gutim, swoją pluszową maskotką.

Rozpoczyna się odliczanie. Aż do chwili, gdy wszystko się zmieni. Do chwili, gdy machina pójdzie w ruch i maski opadną.

Kim jest Malone?”

Miejsce i imię - holokaust i diamenty

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4  (8) 34/30

Ocena 9/10

Wydawnictwo Wielka Litera

Maciej Siembieda – Miejsce i Imię

„Diamenty są symbolem szczęścia i luksusu, choć powinny kojarzyć się z cierpieniem i śmiercią, przeszło jej przez myśl. Zawsze stały za nimi chciwość i bezwzględność.”

Chyba większość osób kojarzy boskiego Leonardo DiCaprio, który szukał słynnego krwawego diamentu.  W książce Siembiedy główny bohater nawet w połowie nie przypomina Leo, a raczej jest jego wielką przeciwnością

„Gość był po 50-tce. Nosił sztruksowe bermudy, klapki i koszulę z logotypem zespołu rockowego. Bez rękawów, co umożliwiało lepszą ekspozycję obwisłych archetypów mięśni jego ramion. Farbowane włosy, usztywniane jakąś substancją, sterczały mu na kształt potarganej fryzury niesfornego nastolatka, którą podtrzymywały okulary przeciwsłoneczne. …. Skarpety noszone do klapek, solidny łańcuch w kolorze złoty …..”  Brakowało tylko reklamówki z Biedronki  ;)

 Jakub Kania szukał miejsca pochowku holenderskich Żydów zamordowanych w hitlerowskim obozie na Górze świętej Anny. Wszyscy inni szukają czegoś innego w tym słynnego diamentu (w tym, ze o tym, ze go szuka dowiaduje się na koniec historii).

„Instytut Jad Waszem, co po hebrajsku znaczy „miejsce i imię”. Pragnie przywrócić obydwie te wartości Żydom zamordowanym w obozie i pochowanym bez nazwisk i grobu. Bez właściwie oznaczonego miejsca i bez imienia. Holenderscy jubilerzy, chcą znaleźć brylant Schwartzmana, aby zapewnić sobie miejsce i imię, czyli sławę i pozycję w rankingu najbogatszych ludzi w branży. Ale za ich chciwym egoizmem kryje się cos szlachetnego: pragnienie przywrócenia godnego miejsca i imienia stolicy diamentowego świata Amsterdamowi, który przez wojnę stracił prymat na rzecz Antwerpii i nigdy go już nie odzyskał. Wreszcie Edyta Rhode toczy swoją grę o mityczny skarb Schmelta, wierząc, że dzięki niemu uda się przywrócić na świecie miejsce i imię faszyzmu.

- A my ? – spytał Kuba – Co my robimy na planszy tej gry?

- A my, panie prokuratorze – Teresa barska spojrzała na niego z pełną powagą – my robimy swoje.”

Historia toczy się w latach 40 poprzedniego wieku i obecnych. Historia cudownego diamentu o niespotykanym blasku wpleciona w prawdziwą historie holokaustu. Wspaniała literacka fikcja zmieszana z prawdziwymi wydarzeniami. Nigdy bym nie przypuszczała, że historia może być tak interesującą. W szkole nie znosiłam historii, której uczyły chyba najgorsze nauczycielki, jakie można było sobie wyobrazić. Gorsza panią miałam już tylko od chemii (na zastępstwie). Diamenty maja w sobie to coś, za co większość osób potrafi zrobić dużo, a nawet zabić.

Wspaniałe opisy (tu dziękuje autorowi za ukłon w stronę Żoliborza – miejsca gdzie mieszkam) i połączenie dwóch światów. Zycie pisze najlepsze scenariusze.

Ja przeczytałam książkę z dużą ciekawością i zainteresowaniem. Mimo, ze ma w sobie zmyślone wydarzenia to ani na chwile nie da się odczuć tego, co było fikcją a co prawdą. Ma w sobie tragizm, bo jak wiemy wojna przyniosła mnóstwo cierpienia to powinna też być nauką by nie popełniać tych samych błędów. Co prawda były rzeczy, które mnie trochę irytowały jak słynne stwierdzenia pewnej bohaterki to książkę oceniam na duży plus.

Polecam

trup na plaży booktour

#cztytelniczeigrzyska2018 #taniaksiażkapl

Etap 4  (7) 33/30

Ocena 9/10

Wydawnictwo Sine Qua Non

Książka w ramach booktour z Patrycja Marcinkowska

Aneta Jadowska – Trup na plaży i inne sekrety rodzinne

Trochę z rezerwą podeszłam do tej książki. Bo ani tytuł mnie nie zaintrygował ani okładka książki i jeszcze miejsce zdarzenia Ustka.

Ale bardzo mile się rozczarowałam. Opisałabym tą książkę, jako czarną komedię z nutka kryminały. Jest to jak połączenie ulubionego filmu „nie lubię poniedziałków” z cudowna komedią Kac Vegas i wspomnień z wakacji, kiedy byłam dzieckiem i nad morzem wymyślałam, w co by się tu pobawić?

„Intuicja to jest ten prymitywny rozum, który wyłapuje kontekst szybciej, niż kulturowy mózg zdąży przeanalizować dane”

Madzia po wielu latach wraca do rodzinnego domu w Ustce. Ustka nasze rodzime miasto nad morzem – w sezonie letnim oblegane nagimi maluchami bawiącymi się w piasku i mnóstwem parawanów, przez, które ciężko ujrzeć morze. Czy w takim małym miasteczku może się coś dziać. No i się zdarzyło – Głowna bohaterka idąc pewnego dnia do pracy w wodzie widzi trupa i zaczyna się jej szpiegowska historia. Córka policjanta, która ma zacięcie detektywistyczne – postanawia sama poszukać mordercy, wkurzając przy tym miejscową policję;)

Aby bardziej zagmatwać życie Madzi – musi ona przygotować wieczór panieński swojej siostry. Jej życiowe porady są niczym Foresta Gumpa. „Po pierwsze nigdy nie mieszaj drinków. Trzymaj się pierwszego wyboru, nawet, jeśli był głupi. Po drugie – nigdy nie pij shotów tequili w martwym ciągu, czyli jednego za drugim. Kiedy poczujesz ich skumulowanie uderzenie, będzie już za późno. Nie przypadkiem barmani nazywają to martwym ciągiem. Po trzecie, – jeśli zamierzasz lekceważyć pierwsze dwie zasady, zacznij imprezę od związania włosów. Przyjdzie moment, w którym mi podziękujesz.

Ale zasady zasadami, a życie życiem – wiec nawet one nie uchroniły bohaterki przed kilkoma śmiesznymi wpadkami. Jest nawet i bójka i śledztwo, ale moim zdaniem to za mało by nazwać tą książkę thrillerem. Jest i wątek miłosny z nutką pikanterii.

Czytając książkę, trochę się czułam jakbym oglądała film z lokowaniem produktu.  Za dużo wychwalania słynnej sieciówki z kawą i ciastkami (nie to, żebym miała inne zdanie o tych wypiekach, bo sama je lubię). Miasto ustka bardzo fajnie opisane – tak że aż chce się spakować ręcznik, klapki i kostium i tam pojechać;)

Jest to bardzo fajna książka na zbliżające się wakacje. Ciepła i lekka lektura w sam raz by zabrać ją do samolotu i na plażę.

Każda rodzina ma swoje tajemnica, podobnie jak ta książka. Nie zdradzę wam wszystkiego, ale zachęcam do jej przeczytania. Ja do tej pory uśmiecham się na wspomnienie o niej.

prezent - thriller w stylu na dobre i na złe

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

ETAP 4 (6) 32/30

Louise Jensen – Prezent

Ocena 10/10

Moim ulubiony serialem od lat jest „Na dobre i na złe” i od niedawna „Diagnoza”. Lubię seriale, w których występuje wątek szpitalny.

PAMIEC KOMÓRKOWA – nie raz słyszałam ten termin i historie ludzi, którzy po przeszczepie zmieniali swoje przyzwyczajenia, charaktery. Od lat nosze przy sobie kartę, w której mam zapisane, że życzyłabym sobie, aby w razie wypadku przekazano moje organy. Wiec z miła chęcią sięgnęłam po książkę, która w dobry thriller wplotła ten ważny w dzisiejszych czasach temat. 

Jest to dobrze napisany thriller z przesłaniem, Nie nazwałabym go mroczny, bo w żadnej linijce tekstu nie przeszła mnie gęsia skórka, ani strach. Jest to książka zdecydowanie na wieczór lub dwa gdyż dość szybko się ją czyta, choć czasami niektóre wątki mi się dłużyły.

Koniec książki dla mnie mocno naciągany, – ale to nie jest książka medyczna, ani historia faktu, wiec można wymyślić to, co się chce – mi się nie spodobał. 

Jest to tez książka o miłości, bardzo cierpliwego faceta, który nie daje za wygrana i ciągle kocha swoją narzeczoną. Jedynym faktem, który mnie dość wkurzył jest to, ze psychiatra, do którego chodziła Jenny – wyjawił tajemnice lekarską ot tak. No to było mocno naciąganie i podważa autorytet lekarzy.

Dla mnie to dobry lekki kryminał. Polecam

Przekazywanie organów to bardzo trudny temat, ale nie do uniknięcia. Myślę, ze ta książka może przyczynić się do rozmowy na ten temat i tabu zniknie.

Mamy tu wątek medyczny – pamięć komórkową, śmierć i rozpacza jednej rodziny a z drugiej strony nowe życie i radość. Miłość, zdrada, odwołane zaręczyny i ślady zbrodni stworzyły świetny thriller.

„Uważaj, o co prosisz, bo możesz to otrzymać…

Nigdy nie pozwolę ci odejść…

Callie ginie w wypadku samochodowym, a niewyjaśnione okoliczności jej śmierci dodatkowo pogłębiają rozpacz zdruzgotanych rodziców… Tymczasem jej serce zostaje przeszczepione Jennie, która dostaje od życia drugą szansę. Wdzięczna za ten nieoceniony podarunek, Jenna nawiązuje kontakt z rodzicami dawczyni, jednak wkrótce odkrywa, że idealna rodzina Callie skrywa wiele mrocznych sekretów. Co tak naprawdę stało się z jej młodszą siostrą, Sophie, która podobno przebywa za granicą? Co ukrywa Nathan, były narzeczony Callie? Jak naprawdę zginęła kobieta, dzięki której Jenna nadal oddycha? Bohaterka postanawia odkryć prawdę za wszelką cenę, stawiając na szali relacje z bliskimi, zdrowe zmysły, a nawet własne życie.”

Wielka wymiana książkowa

Wielka wymiana książkowa

Tu link do wydarzenia

https://www.facebook.com/events/844210872433995/?ti=cl

Jestem z Warszawy
To moje książki na wymianę
Dużo czytam - najchętniej thrillery ale też inne mile widziane

Remigiusz mróz - świt który nie nadejdzie - stan dobry - wydanie kieszonkowe. okładka lekko pogięta (bo ta książka wymieniania)

Gok Wan - stan BDB
Segregator z przepsiami Kitchen Aid - po angielsku - stan BDB
Pierwsze damy Francji - jak nowa - nie czytana
Jojo Moyes - kiedy odszedłeś - kieszonkowa - stan BDB
Skin Coach - jak nowa

wszystkie ksiazki stan BDB
Oprah
Słodki jak miód kwaśny jak cytryny - (kontynuacja Apetyt na Italię)
Apetyt na Italię
Anthony Bourdain - kill grill 2
Woody Allen o sobie samym

stan bardzo dobry lub idealny nie czytany
Europejka
jamie Oliver
Teri Hatcher - spalony tost
Niedźwiecki - radiota
Łapanowksi - smakuje
Zyj aktywnie  Anna Lewandowska
glutenowe kłamstwo i inne mity o tym co jemy
Beata Sadowska - i jak tu nie jeść

ksiazki kulinarne
smaczne prezenty
wypieki czekoladowe
w poszukiwaniu smaku doskonałego - Sowa
Grycan

itd.

kuchnia cafe 6/12

To wszystko
Piszcie tu lub na skrzynki insta
www.instagram.com/monica_on_run

kredziarz - dorosłość jest iluzją

#czytelniczeigrzyska2018

#taniaksiążkapl

ETAP 4 (5) 31/30

C.J Tudor – Kredziarz

Ocena 6/10

książka w ramach #booktour z www.claudiareads.blogspot.com

www.instagram.com/claudia_reads_

Cyt. „głupcy biegną tam, gdzie aniołom strach nogi wiąże”

Kreda i tablica – kojarzy nam się ze szkoła z dwoma rzeczami – w szkole z dyżurem płukania gąbek i wycierania tablicy, lub z czasem wolnym, zabawa w klasy czy podchody.

Ale oprócz tych rzeczy była jeszcze ulubiona zabawa (przynajmniej moja) podchody. Gdzie za pomocą strzałek, znaków, rysunków malowało się kredą na asfalcie, budynkach, drzewach wskazówki do znalezienia pozostałych uczestników lub starego skarbu zakopanego przez dawnych piratów.

Autor kredziarza postanowił z niewinnej dziecięcej zabawy zrobić mroczny thriller.

Historia zaczyna się 30 lat później, kiedy pewnego dnia kilkoro (już dorosłych) przyjaciół dostaje paczkę z pudełkiem kred. I tak o to cofamy się o 30 lat, kiedy wszystko zaczęło się na jednym z brytyjskich podwórek. Banda dzieciaków jak każdy w ich wieku lubiła mieć sekrety. Umówili się na specjalne znaki pisane kredą by informować się o codziennych błahostkach. Pewnego dnia w lesie znajdują porozrzucane ludzkie szczątki. Nie znajdują głowy, lecz mnóstwo kredowych znaków na drzewach. Rozpoczyna się śledztwo i jak to bywa zawsze przy tego typu historiach wypływają na światło dzienne inne złe sekrety. Jak ot mówią pod latarnia jest najciemniej i często osoby, które na zewnątrz udają dobrych w środku są źli do szpiku kości.

„Miło jest mieć zasady…..A prawda jest taka, że każdy z nas ma swoja cenę, jakiś pstryczek, który wystarczy przełączyć, żeby zmusić człowieka do zrobienia czegoś, co nie jest do końca chwalebne….. Człowiek z zasadami to ktoś, kto ma wszystko, albo taki, który nie ma absolutnie nic do stracenia”

„Dorosłość jest zwykła iluzją”. Dlatego mnie książka zbytnio nie zachwyciła. Powiem szczerze, że przez pierwszą połowę strasznie się męczyłam. Druga połowa bardzo dobra a zakończenie wyśmienite, ale jednak to nie typ historii, która wciąga i pozostawia moralnego kaca. Gdyby nie booktour to mogłabym się dawno poddać i odłożyć tą książkę. Może, dlatego że pierwsza połowa mnie tak zniechęciła to mimo dobrej drugiej połowy i mrożącego krew w żyłach zakończenia, którego nie da się przewidzieć – ja tej książki nie pokochałam. Ale nie jest to zła historia, ale kreda i dziecięce zabawy mnie nie wciągnęły. Język książki zbyt toporny i wątki, które mało wnoszą do książki ciągnęły się jak flaki z olejem.

Sam główny bohater działał mi strasznie na nerwy. co strona chciałam go udusić, żeby coś zaczęło się dziać. 

Gdybym zaczęła książkę od 200 strony to ocena by było 8/10 a tak to o wiele niżej za nudny początek.

gdzie jest Mia ?

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 4 (4) 30/30  

Alexandra Burt – gdzie jest Mia ?

Ocena 4/5

„potworność ożywiona przez umysł gorsza niż rzeczywistość”

Codziennie setki dzieci porywane są z domów. Trafiają do drugich rodzin, które nie mogą mieć dzieci, do domów publicznych, do prac itd. Czasem matki same sprzedają dzieci, czasem im się odbiera im siła lub porywa. I właśnie w takiej sytuacji została postawiona główna bohaterka. Budzi się w szpitalu po ciężkim wypadku i nic nie pamięta. Kiedy prawie odkrywa tajemnicę porwania dziecka – znajduje liścik, w którym przyznała się, że zabiła własna córkę.

Czy matka tak nie radziła sobie z dzieckiem i miała dość jej płaczu, że ja zabiła? Społeczeństwo wydało na nią wyrok nazywając ja mamuśka z amnezją. Mąż się od niej odwrócił, a ja sama zamknęli w szpitalu psychiatrycznym.

Bardzo dobra książka, tylko, że początek jest w miarę stabilny lekki jak w większości dramatów. Ale po połowie szybko się rozkręciła i trzymała w napięciu do samego końca. Ciągle myliła tropy – i mimo domyślania się zakończenia – podsuwała nowy trop i myliła wątki.

Książka opisuje bardzo ważny problem, – jakim jest handel dziećmi. Ale też przypomina jak łatwo osądzać nam kogoś tylko z powodu domysłów. Codziennie słyszymy różne drastyczne historie i często sami je oceniamy i zapominamy, że dopóki nie udowodni się komuś czynu – ta osoba jest ciągle niewinna.

Czytają ta historię przypomniała mi się sprawa uprowadzenia Madeleine McCann https://pl.wikipedia.org/wiki/Zaginięcie_Madeleine_McCann

Jak wiele hipotez wszyscy snuli i jak rodziców oskarżyli o to, że zabili własną córkę. Są to ciężkie i dramatyczne historie podobne jak w książce - gdzie jest Mia?. Zanim kogoś osądzimy – pomyślmy czy mamy do tego prawo.

polecam

Trzymający w napięciu jak "Dziewczyna z pociągu" czy "Zanim zasnę", thriller "Gdzie jest Mia?" opowiada historię młodej matki, której najgorszy koszmar nagle się spełnia.

"Najpierw przypominam sobie ciemność. Później krew. Mia. Mój Boże, Mia". Estelle Paradise budzi się w szpitalu po tym, jak została znaleziona na dnie wąwozu bliska śmierci, z raną postrzałową głowy i amnezją. Wkrótce dociera do niej straszna prawda: jej siedmiomiesięczna córeczka Mia zaginęła. Kilka dni wcześniej Estelle odkryła, że łóżeczko jej córki jest puste. W mieszkaniu nie było śladów włamania, za to zniknęły z niego wszelkie ślady istnienia Mii: jej pieluszki, ubranka, butelki. Zrozpaczona matka nie potrafi tego wyjaśnić, ale za wszelką cenę usiłuje znaleźć córkę. Chaotyczne zachowanie Estelle i tajemnicze okoliczności zaginięcia dziecka sprawiają, że to ona staje się główną podejrzaną w oczach policji i opinii publicznej. Czy słusznie? Gdyby tylko sama to wiedziała…

"Książka tak wciągająca, że nie będziecie w stanie jej odłożyć."
Oprah

"Serce będzie wam biło szybciej z każdą przeczytaną stroną."
"Huffington Post"

"Pełna zwrotów akcji, trzymająca w napięciu, pięknie napisana i wciągająca bez reszty."
Meg Gardiner, laureatka Edgar Award

Zabić Sarai - czy morderca ma uczucia

J.A. Redmerski – Zabić Sarai

#stowarzyszeniezabójców1


premiera 11.04.2018


Rok 1994 do kin wchodzi słynny film „Leon Zawodowiec” - „Film o relacji pomiędzy dwunastoletnią dziewczynką a zawodowym mordercą.


Ojciec Matyldy zajmuje się przechowywaniem "brudnego" towaru, który przywłaszcza sobie w niewielkich porcjach. Zostaje to zauważone. Matylda szczęśliwie wyszła właśnie do sklepu, gdy skorumpowani policjanci-zabójcy mordują całą rodzinę, łącznie z ukochanym młodszym braciszkiem Matyldy. Dziewczynka mimo szoku myśli trzeźwo – nie kieruje się do domu, ale idzie wprost do drzwi sąsiada – Leona, płatnego zabójcy. Ta decyzja ratuje jej życie. Leon niechętnie postanawia zaopiekować się Matyldą, co wkrótce owocuje przyjaźnią pomiędzy nimi. 

Dziewczynka uczy się zawodu "sprzątacza" – jak określa swój fach Leon i pragnie pomścić śmierć braciszka.” 

Przez ponad 20 lat świat mafii handlujących bronią, narkotykami i żywym towarem się zmienił i stał się bardziej brutalny i właśnie wtedy

Rok 2018 – do księgarń trafia książka – Zabić Sarai. Książka o relacja pomiędzy dwudziestoparoletnią kobietą a seryjnym płatnym mordercą.



Sarai wychowuje się w przyczepie w jednej z dzielnic Los Angeles. Jej życie nie jest perfekcyjne – matka narkomanka, która co noc przyprowadza innego faceta, nie zajmuje się córką. Pewnego dnia jej matka poznaje Javiera, za którym ucieka do Meksyku przy okazji zabierając swoją córkę. Mężczyzna z każdym dniem bardziej pragnie córki jak jej matki. Postanawia ją więzić i wykorzystywać, jako niewolnicę seksualna. Sarai ze względu na miłość narkotykowego Bossa może cieszyć się lepszymi przywilejami, niż pozostałe dziewczyny, które były więzione.



Pewnego dnia do ich domu przyjeżdża Victor – seryjny morderca, który przyjeżdża poznać szczegóły następnego zlecenia. Dziewczyna po 9 latach niewoli widzi jedyną i ostatnią szansę wydostania się z meksykańskiego piekła. Ucieka i chowa się w samochodzie Amerykanina i nie zdaje sobie sprawy, że walka o życie właśnie się zaczęła. Mężczyźnie nie podoba się pomysł przechowywania dziewczyny (szczególnie ukochanej barona narkotykowego), ale upór dziewczyny sprawia, że postanawia ją przy sobie zatrzymać.






Dziewczyna nie została zabrana przez litość, ale żeby wymienić ją na coś, na czemu najbardziej zależy Victorowi. Handel żywym towarem, niewolnictwo, narkotyki, przemoc to życie Sarai.

Czy ktoś, kto wycierpiał tyle i widział tyle przemocy jest w stanie normalnie żyć. Czy ucieczka Sarai przyniesie jej upragnioną wolność czy będzie ciężkim brzmieniem, które ją zgładzi.

Handel żywym towarem, narkotyki i handel bronią to 3 najbardziej dochodowe „biznesy” dzisiejszych czasów. Historia dzieje się w Meksyku, ale tą historię można przełożyć na każdy kawałek naszego świata. Azja, Europa, Ameryka itd. Wszędzie tam gdzie są pieniądze i jest ich brak są te wspomniane rzeczy.




Damska część czytelników na pewno zachwyci się Victorem, którego autorka nad wyraz seksownie nakreśliła w tej powieści. Tu u zdecydowana pierwszoplanową role wiedzie główny bohater a nie bohaterka. Po tej książce nie jedna kobieta może zapragnąć podążyć za złem, jeśli Victor jest ucieleśnieniem bezlitosnego mordercy.

Książkę sklasyfikowałabym, jako thriller z elementami erotyki. Taki Christian Grey w niebezpiecznym wydaniu. A Wiadomo, że seksowny mężczyzna i mocny thriller to mieszanka wybuchowa.




p.s. Amerykańscy seryjni mordercy są seksowniejsi niż ich francuscy koledzy po fachu. Leon zawodowiec nie miałby szans ze współczesnym Victorem. Czy Victor tak jak Leon ukształtuje swoja podopieczna na swojego zastępcę. Czy zrodzi się między nimi uczucie. Ja wam tego nie zdradzę – sami przeczytajcie ;)

Tytuł: Zabić Sarai 
Autor: J.A. Redmerski 
Seria: W Towarzystwie Zabójców 
Tom: 1
Ilość stron: 373
Rok wydania: 2018
Wydawnictwo: NieZwykłe
Tłumacz: Alicja Laskowska
Cena: 38,90 zł
Ocena: 9/10

#czytelniczeigrzyska2018 

#taniaksiążkapl 

ETAP 4 (4) 29/30 

dziewczyna z brooklynu - posłodzony thriller

DZIEWCZYNA Z BROOKLYNU – GUILLAUME MUSSO

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 4 (3) 28/30

"Doskonale pamiętam ten moment: stoimy nad brzegiem morza, patrząc, jak zachodzące słońce rozświetla horyzont. Wtedy Anna zapytała: "Czy wciąż byś mnie kochał, gdybym zrobiła coś naprawdę złego?". Co mogłem odpowiedzieć? Anna była kobietą mojego życia. Za trzy miesiące mieliśmy się pobrać. Oczywiście, że ją kochałem, niezależnie od tego, co zrobiła. Tak przynajmniej myślałem, gdy ona gorączkowo szperała w torebce i wręczała mi zdjęcie, mówiąc: "Oto, co zrobiłam". Patrzyłem oszołomiony na jej sekret i wiedziałem, że nasz los odmienił się bezpowrotnie. Zszokowany, odszedłem bez słowa. Kiedy wróciłem, było już za późno – Anna zniknęła. Od tamtej chwili wciąż jej szukam."

Raphaël jest wziętym pisarzem. Od kilku miesięcy spotyka się z Anną, która pracuje jako stażystka na pogotowiu w paryskim szpitalu, gdzie oboje się poznali. Podczas romantycznej podróży na Lazurowe Wybrzeże Raphaël, którego męczy tajemniczość Anny, przypiera ją do muru pytaniami o jej przeszłość. Po burzliwej kłótni dziewczyna opuszcza ukochanego i wraca do Paryża. Raphaël jedzie za nią. Na miejscu okazuje się, że dziewczyna zniknęła. Raphaël wraz z najbliższym przyjacielem, emerytowanym inspektorem policji, zaczyna jej szukać. Poszukiwania okazują się dużo bardziej skomplikowane, niż obaj początkowo myśleli. W wyniku prywatnego dochodzenia wychodzi na jaw, że Anna nie jest wcale tą osobą, za którą się podawała. Kobieta znalazła się w wielkim niebezpieczeństwie z powodu swojego udziału w nierozwiązanej sprawie sprzed dziesięciu lat.

Jak tylko przeczytałam początek książki, już wiedziałam, że mi się spodoba. Jestem wielka romantyczka i kocham Paryż, wiec wszystko to, co wydarzyło się w Paryżu jest moim ulubionym tematem. A gdy przeczytałam o tym, że główny bohater mieszkał w samym sercu Montparnasse – serce zabiło mi mocniej. 4 Lata temu miałam okazję spędzić tydzień w Paryżu w apartamencie właśnie w dzielnicy niedaleko wieży Montparnasse. Wraz z każdym opisem uliczek wspomnienia wróciły ( a były to cudowne wspomnienia).

Wracając do książki – głównym bohaterem jest znanym powieściopisarz (samotny ojciec z dzieckiem), który zakochuje się w dziewczynie z przeszłością. Pewnego dnia pokazuje mu zdjęcie mówiąc, że ona to zrobiła, a następnego dnia znika bez śladu. Zakochany mężczyzna, gdy znajduje test ciążowy postanawia za wszelka cenę ją odnaleźć. Z pomocą przyjaciela (byłego gliny) razem rozpoczynają swoje śledztwo między Nowy Yorkiem a Paryżem. W tej książce romans spotyka się z mrocznym thrillerem. Autor zbudował fabułę na dość głośnej sprawie Fritzla bądź Castro, którzy więzili, przez kilka lat, dziewczynki w swoim domu. Kluczem do wyjaśnienie zagadki było zdjęcie, źle wysłany mail i pluszak w pokoju. Świetne opisu, które prowadzą nas do cudownie romantycznego Paryża jak i mrocznego Brooklynu. Zakończenie mnie zaskoczyło (to dobrze, bo lubię takie niespodzianki). Ja czytając 3 ostatnie strony płakałam. To moja pierwsza książka Musso i powiem, że jestem mile zaskoczona, bo ma sobie trochę romantyzmu, krwi, brutalności. Wszystko w dobrych proporcjach. Cukierkowy romans pośród brutalnego morderstwa. Co prawda trochę przesłodzony thirlller, – ale tą ilość cukru można wytrzymać (mimo, ze w życiu jestem romantyczką, to jednak nie przepadam za wątkami romantycznymi w książkach.) Jednak Musso nie pozostanie moim faworytem, choć nigdy nie mówię nigdy - może mnie zaskoczy. 

Polecam 

behawiorysta - mroczny thriller od Mroza

#czytelniczeigrzyska2018

#taniaksiążkapl

ETAP 4 27/30

Remigiusz Mróz - BEHAWIORYSTA

Uwielbiam Thrillery tyle, ze do tej pory oglądałam tylko filmy w tym gatunku, a po książkę w tym klimacie nigdy nie sięgnęłam. Ale czytelnicze igrzyska sprawiły, że postanowiłam sięgnąć po ten gatunek. Na pierwszy rzut poszła książka „behawiorysta”.

Dlaczego ta? Bo jestem psim behawiorystą wiec stwierdziłam, że fajny tytuł, z którym mam coś wspólnego.

Dylemat wagonika – Dawno temu interesowałam się psychologią i znałam ten termin. To wybór między złem a mniejszym złem – uratowanie jednej osoby kosztem innych.

Cyt „ stoisz przy zwrotnicy i widzisz, że rozpędzony wagonik pędzi na piątkę leżących na torach, związanych ludzi. Możesz w porę skierować go na inny tor, ale znajduje się tam inna osoba. Jaki wybór jest właściwy. Podjąć działanie i zabić człowieka, czy nie robić nic i pozwolić pięciu innym umrzeć. W pierwszym przypadku stajesz się mordercą, dopuszczasz swój współudział w całym procesie, a w drugim de facto ktoś inny nim jest, ten, kto związał te osoby. Są różne wersję – można zrzucić grubasa, który zatrzyma pociąg (dodanie winy, że to on związał 5 ludzi)”

„Zamachowiec zajmuje przedszkole, grożąc, że zabije wychowawców i dzieci. Policja jest bezsilna, a mężczyzna nie przedstawia żadnych żądań. Nikt nie wie, dlaczego wziął zakładników, ani co zamierza osiągnąć. Sytuację komplikuje fakt, że transmisja na żywo z przedszkola pojawia się w internecie. Służby w akcie desperacji proszą o pomoc Gerarda Edlinga, byłego prokuratora, który został dyscyplinarnie wydalony ze służby. Edling jest specjalistą od kinezyki, działu nauki zajmującego się badaniem komunikacji niewerbalnej. Znany jest nie tylko z ekscentryzmu, ale także z tego, że potrafi rozwiązać każdą sprawę. A przynajmniej dotychczas tak było… Rozpoczyna się gra między ścigającym a ściganym, w której tak naprawdę nie wiadomo, kto jest kim.

"Potężna dawka emocji, nieustanne napięcie i fascynujący bohater! Behawiorysta to książka, której nie odłożycie do ostatniej strony".
Tess Gerritsen”

Czytanie czegoś, od czego zawsze się uciekało mówiąc „ja nie lubię Thrillera, choć nigdy go nie czytałam było jak odmowa dziecka zjedzenia brokułu, bo jest be!!! (A przecież się nigdy go nie próbowało).

Początki były trudne, bo na początku wydawała mi się zwykłą historią, przy której zanudzę się na śmierć. Ale postanowiłam ją przeczytać mimo wszystko. Moje nastawienie zmieniło się na 166 stronie, gdy przeczytałam zdanie cyt. „Odniosła wrażenie, że w tym samym momencie Kompozytor zdał sobie sprawę, że właśnie potwierdził wszystko, co powiedział Gerard.” W tej chwili akcja książki przyśpieszyła, a ja żałowałam, że tak późno zaczęłam ją czytać i mimo szczerych chęci poszłam spać przed ukończeniem książki, co było poważnym błędem gdyż śniły mi się koszmary.

Mróz niczym uzdolniony kompozytor z jednej nuty stworzył długie spójne arcydzieło. Wzorując się na prawdziwych historiach takich jak zamachy ISIS, pedofilia wśród księży, historię Breivika i innych „słynnych morderców” – stworzył własną intrygującą historię, którą umieścił w mieście Opole i podbił ją dźwiękami muzyki klasycznej (w trakcie czytania radziłabym posłuchać wspomniane utwory – dodaje to dramatyzmu historii). Historia niczym Reality Show, gdzie głównym bohaterem jest psychopatyczny morderca, w którym czytelniczy wybierają, tor po którym przejedzie pociąg.

Każdy doskonały Thriller trzyma w napięciu do ostatniej chwili dając zakończenie, którego się nie spodziewaliśmy. Słowa potrafią ranić bardziej niż czyny doskonale pasuje do Behawiorsty.

Ja polecam książkę i już z wypiekami na twarzy sięgam po następny Thriller