efektor - mega dobry polski kryminał.

Thomas Arnold – Efektor

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (9) 65/30  

 David Ross – detektyw, którego zawsze wzywali, gdy trzeba było przesłuchać upartego świadka. Facet z charakterem, który często się denerwował.

Pewnego dnia dostaje telefon od kobiety, która twierdzi, że jego przyjaciel, który pracował nad jej sprawy zaginął. Wyrzucony z policji za „narwany” charakter sam na własną rękę chce rozwiązać zagadkę morderstwa i odnaleźć przyjaciela.

Książka przypomina mi trochę film „gra”. Chociaż autor daje nam wskazówki jak to się może zakończyć, (choć niektóre rzeczy są zaskoczeniem) to książkę czyta się dobrze i szybko. Akcja cały czas mija w napięciu i mimo, ze domyślałam się zakończenia to nie przeszkadzało mi delektować się tą książkę.

W małym miasteczku, gdzie największą zbrodnia jest filetować rybę tępym nożem – zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Gang narkotykowy, zabójstwa, porwania dzieci, pacjenci uciekający z wariatkowa.

Detektyw raz myśli, że jego przyjaciel uciekł i upozorował zaginięcie, a zaraz przychodzi mu na myśl, ze już nie żyje. Dostaje kilka razy kijem bejsbolowym w głowę, przetrzymywany w garażu i przywiązany do krzesła, oszukany przez wariatkę, dźgany nożem i jeszcze zakopany żywcem – wciąż bez cienie rezygnacji – szuka kumpla.

Prolog trochę mnie zniechęcił – gdyż nie przepadam za wątkiem kościelnym w książkach. Może, dlatego, ze mieszkam 50 metrów od kościoła – drażni mnie ten temat. Ale zaraz po tym książka niesamowicie wciąga.

Świetna lektura na lato. Można przeczytać jednym tchem lub na dwa oddechy ;)

Jest to dla mnie bardziej kryminał niż thriller. Ale bardzo dobry kryminał – dawno takiego dobrego nie czytałam. Szkoda tylko, że autor umieścił akcje w Ameryce a nie w Polsce. Bo powiem, ze miło jest czytać mrożącą krew w żyłach historię, która dzieje się obok nas.

Trochę przewidziałam kawałek zakończenia, ale sporo wątków mnie zaskoczyło. Nie mogłam się oderwać by zobaczyć jak ta historia się skończy.

Polecam ;))

bang - seria czarny lotos - jak wystrzał z pistoletu

E.K. Blair – BANG – seria czarny lotos

Książka – jak wystrzał z pistoletu. Świat jakby się zatrzymał zanim odebrał ci życie. Serce ci przyspiesza by na sam koniec stanąć na zawsze. Zmrozi ci krew w żyłach zanim zorientujesz się, ze to już koniec.  

„A wtedy rozpacz w jego oczach zmienia się w panikę, gdy widzi, jak wyciągam rękę zza pleców.

- Co ty robisz? – pyta, przerażony.

Z gardła wyrywa mi się zduszony szloch.

- Kocham cię, Pike.

BANG!”

To jedna z tych książek, które woła – nie oceniaj książki po okładce. Szczerze mówiąc sama nie sięgnęłabym po nią gdyż ani tytuł „Bang”, ani okładka do mnie nie przemawiała. Ale w środku kryje się miazga. Książka, po której nie mogę się pozbierać. Fakt, często główna bohaterka mnie drażniła, że miałam jej ochotę przywalić a często sceny erotyczne wydawały mi się nadto przesadzone. Ale książka musi budzić emocje. Bez nich byłaby po prostu zwykła a nie genialną książką.

Książka zaczyna się jak typowa powieść romantyczna. Można by pomyśleć, – że ktoś pomylił okładka z treścią. Ale po kilkunastu stronach akcja tak mocno wciąga, jak noc poza miastem, gdy ciemność wkrada się w każdy zakamarek naszego ciała i dosłownie nas wchłania.

Elizabeth – a może Nina – sierota, która została okradziona z dzieciństwa. Buntowniczka, tułająca się z jednej rodziny do drugiej by na końcu wylądować w piekle.

„Ale kiedy dorasta się tak jak my, w świecie bez czerni i bieli, trudno jest wyznaczyć dokładną granicę pomiędzy odcieniami szarości, a dobro i zło przestają istnieć.”

Udaje się jej przetrwać piekło i wyrosnąć na piękną kobietę, która będzie łamać serca niejednemu mężczyźnie.

Często, gdy spotyka nas cos strasznego w życiu – pytamy się, dlaczego? Co chwilę jakieś dziecko jest maltretowane, pies bity lub mordują komuś ojca. Ale taki jest świat. Elizabeth już nie łudzi się, że jej życie się zmieni. Wszystko, co miała straciła, a rodzina zastępcza całkowicie ogołociła ją z człowieczeństwa.

„świat nigdy nie pyta nas o zdanie. Ma to gdzieś. Złe rzeczy się zdarzają, ale świat nie przestaje się od tego kręcić.”

Mamy tu wątek dorosłej pięknej kobiety, która żyje w luksusie, o której nie jedna z nas by marzyła. Szczęśliwa, bogata z dobrym przystojnym mężem. Jej życie wygląda jak sielanka dopóki nie poznajemy jej przeszłości.

„gwałtowne szarpnięcie paska przyciąga do siebie moje łopatki i tracę swobodę ruchu, gdy pasek zaciska się na moim ciele jak bezbolesne imadło, z którego nie da się uwolnić.”

Jedyną osobą, która ją rozumie i którą kocha to przyszywany brat, którego poznała w piekle. Gdy dorośnie postanawia się zemścić na tych, co odebrali jej niewinność.

„zapłaci za wszystko, co wycierpiałam w rodzinie zastępczej i wszystko, co zostało mi ukradzione.

Moja niewinność,

Moja wiara,

Moje dzieciństwo,

Misternie ułożony plan zaczyna się walić, gdy wchodzi do hotelu Lotos. Zdaje sobie sprawę, że jest jak ten piękny kwiat.

„Lotos – znany z tego, że rodzą się w błotnistej wodzie, zanim wyrastają ponad jej taflę i kwitną, rozchylając nieskazitelnie czyste płatki.”

Czy jej przeszłość wróci do niej niszcząc całą domową sielankę. Bohaterka będzie musiała wybierać między miłością, rodziną a lojalnością. Czy da się zawsze trzymać uczucia na wodzy. Mówią – zdradź Bogu swoje plany – by go rozbawić. Miłość potrafi odebrać rozum i gdy świat Elizabeth będzie się walił – będzie musiała wrócić do przeszłości, aby uratować przyszłość. Ale czy to wystarczy – czy da się uratować przyszłość, jeśli nie ma się przeszłości.

„to naprawdę proste. Musisz znaleźć coś, co się uszczęśliwia, i dążyć do tego, zostawiając przeszłość za sobą – wyjaśnia. – Więc pytanie, które musisz sobie zadać, brzmi: „co mnie uszczęśliwia”?”.

Moja ufność,

Mój ojciec,

Moja przyszłość,

Wszystko.”

Nasze dzieciństwo wywiera wpływ na naszą przyszłość. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak rzeczy, które zrobiliśmy będąc małymi brzdącami zmieniły bieg życia. Czy wyobrażacie sobie, ze kiedyś coś, co zrobiliście w dobrej wierze – w przyszłości zemści się na was. Elizabeth będzie gonić „dorosłe dziecko”, które kiedyś zrobiło coś, przez co jej dorosłe życie a szczególnie kobiecość została brutalnie zabrana.

„Wiem, że moje poczucie własnej seksualności jest wypaczone; zdaje sobie sprawę z wpływu, jaki wywarło na mnie moje dzieciństwo. Na samą myśl o ozdabianiu ciała, którym się brzydzę – które nie ma dla mnie żadnej wartości – ogarnia mnie wstręt.”

Czy piękna kobieta, może tak dobrze udawać w łóżku. Czy seks i emocje da się kontrolować. Elizabeth twierdzi, że jest w tym mistrzynią dopóki nie poznaje Declana. Coś co ją zniszczyło w dzieciństwie – teraz ja ocali. 

„Sam seks budzi we mnie obrzydzenie. Dla mnie stanowi środek do celu. Nie widzę w nim sensu, jeśli ktoś nie jest nieszczęśliwy. Dawniej moje ciało zupełnie go odrzucało, po każdym stosunku zbierało mi się na wymioty. Do diabła, czasem wymiotowałam nawet w trakcie stosunku. Udało mi się zwalczyć mdłości, ale poczucie zbrukania pozostało.”

Wulgaryzmy, dużo seksu i przemoc. Bogaci mężczyźni, piękne kobiety – i ona jedna (choć on też), co chce wszystko im odebrać.

„bo dla mnie seks pełni mniej więcej tą sama rolę, co papier toaletowy: używam go, aby wytrzeć plamę z gówna, jakim jest życie, a gdy czuje się czysta, spuszczam wodę i odchodzę.”

Książka jest niesamowicie dobra. Moja ocena to 10+. Mimo drobnych irytacji, które czułam do głównej bohaterki, zbyt dużo erotycznych wątków – to książka jest naprawdę dobra. Podobno dobrą książkę – warto polecić przyjaciołom, a tą zła wrogom – ja polecam ją wszystkim.

Jeśli szukacie emocji i książki, która sprawi, ze będzie się w was gotowało, a złość będzie mieszać się z irytacją i uwielbieniem – to sięgnijcie po nią.

Ja nie mogę się doczekać na drugą część.

Bardo - pośmiejmy się z samych siebie

Agnieszka Szpila - BARDO

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (7) 63/30  

Błogosławiony ten, kto potrafi śmiać się z samego siebie – albowiem będzie miał ubaw do końca życia.

Bardo - Według tradycji już ok. 1200 r. szerzył się tutaj kult maryjny, związany z cudowną figurką Matki Boskiej, która jest do dzisiaj największym skarbem Barda.

44 pielgrzymów zmierza do tego miejsca.

Ciężko opisać tą książkę i wystawić recenzję. Na pewno jest kontrowersyjna, bo opisuje nas Polaków, Nasze buractwo, przywiązanie do religii i Polski tylko dla Polaków. Brak akceptacji dla innych narodów, religii. Fobie i stereotypy niewątpliwie rządzą w tej książce. Pseudo-kibic, który ślepy na jedno oko żyjący z renty żarliwie się modlący podczas seksu. Jego dziewczyna, której największym problemem jest wydanie renty chłopaka w dwóch sklepach, a nie jednym. Rodzina, z córką, która boi się skóry innej niż biała. Milioner, który wzbogacił się na malowaniu żydków, których ludzie pragną niczym tarcz ochronnych. Żona, której niedoszły mąż odszedł z boyem hotelowy. No i jest jeszcze siostra, która chce naprawić ten świat, ale sama w pojedynkę nijak nie potrafi.

Książka pełna humoru. Czyta się ją szybko, często pod nosem się uśmiechając. Mi się podobała, ale uważam, że ostatni rozdział jest niepotrzebny i pisany na siłę. Krótka lekka książka idealna na wakacje. Na leżaku zarezerwowanym o 6 rano, by nikt inny go nie zajął w hotelu 5 gwiazdkowym w Egipcie z opcja all inclusive – spełni się idealnie. Szczypta humoru i śmianie się z samego siebie to dziś jedna z wielu dobrych zalet. Warto ją przećwiczyć czytając Bardo ;)

"Zimna furia, wściekłość i wrzask, mowa nienawiści i przemysł pogardy, – czyli Agnieszka Szpila powraca z powieścią, w której przystawia Polsce lustro do twarzy. Nie jest to twarz bardzo sympatyczna, choć wielu bohaterów książki uważałoby pewnie, że jest inaczej".
Anna Dziewit-Meller

Mocna, dosadna, pełna czarnego i absurdalnego humoru. „Bardo” to głęboko ironiczny Polaków portret własny, pełen groteskowych dialogów, narodowych stereotypów, kompleksów, fobii i przywar. Powieść lustro, w której – nie bez przerażenia – przejrzy się polskie społeczeństwo.

Zaczyna się od trzęsienia ziemi: w katastrofie drogowej ginie czterdziestu czterech pielgrzymów jadących do Sanktuarium Matki Boskiej w Bardzie Śląskim. W przedziwnej galerii niezwykłych postaci prym wiodą: Jeremi Knot, prawdziwy Polak, który obchodzi święta narodowe już w ich wigilię, małżeństwo Tarasów i ich ciężarna z Arabem córka, opętany przez żydowskiego dybuka Henio, biskup-fetyszysta, zafascynowany stopami młodych zakonnic, wierny kibic Legii Waldi wraz ze swą urodziwą dziewczyną Sendi oraz siostra Małgorzata, regularnie spotykająca w swoich wizjach Jezusa. Każdy z nich – oprócz porzuconej przez narzeczonego Teresy, przekonanej o tym, że zmierza na obchody buddyjskiego święta – jedzie wymodlić dla siebie u Matki Boskiej cud. Stężenie polskich kompleksów, obsesji i fobii jest takie, że nie ma siły: to musi wybuchnąć.

ziemia obiecana - s-fi dla nastolatków

Daniel Arenson – ZIEMIA OSAMOTNIONA – księga I serii wschód ziemi

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (6) 62/30 

„Wspomnień nigdy nie da się wymazać. Te złe sprawiają ci ból, ale dobre rozgrzewają serce podczas rozmów.”

Kilkaset lat w przyszłości Ziemię opanują wijce – stworzenia, których opary sprawiały, ze kurczyły się jaja, a dzieci rodziły się z małogłowiem. Których szpony rozrywały kości na strzępy, a ludzkie ciało było znakomitym przysmakiem dla nich.

Marco Emery traci matkę, jako mały chłopiec, po czym do 18 roku wychowuje się z koleżanka pod opieką jego ojca. W wieku 18 lat chłopak musi odbyć obowiązkową służbę wojskową w SOL (siły obronne ludzkości”. Bez snu, z szarą papką, którą ciężko nazwać jedzeniem przechodzi szkolenie, po którym ma stać się żołnierzem. Razem z nowo poznanymi przyjaciółmi będzie walczył o pozostanie człowiekiem. Na granicy wytrzymałości przechodzi przemianę z małego chłopca do prawdziwego mężczyzny. Syn bibliotekarza, będzie musiał udowodnić, że potrafi ocalić ludzkość. Gdy mu to ise nie uda trafi do ciupy – miejsca jeszcze bardziej przerażającego.

„Bo chcą, żebyś zapomniał, kim jesteś. To terapia szokowa, muszą cię roztrzaskać na kawałki, złamać ciało i dusze, a dopiero później mogą z ciebie zrobić żołnierza.”

Poeta, Szajba, Bestia, Elvis Hokeistka – młodzi ludzie, których dzieciństwo skończyło się zanim się jeszcze zaczęło. Zamiast na randki muszą biegać po pustyni z pistoletami, pod kolczastymi drutami i spać na warcie.

Jest to pierwsza część serii – gdzie walka dopiero się zaczyna.

„Miliony ludzi, którzy przez wieki walczyli ze złem, o niczym innym nie marzyło, jak tylko usiąść w fotelu z książką, z ogniem płonącym w kominku i rodziną u boku. Jednak wszyscy poszli walczyć, bo o czymś wiedzieli – skinął głowa, a do oczu napłynęły mu łzy. Wiedzieli, ze świat jest piękny, ale stoi na barkach tych, którzy przelali za niego krew wyjąc z bólu, żeby inni mogli się śmiać, kochać, dać nam coś, za co warto walczyć.”

Powiem, że nie jestem fanka s-fi, ale tą książkę wyjątkowo dobrze i szybko się czytało. Akcja ani na chwilę nie zwalnia. Może te stwory, różowe robale trochę mnie rozbawiły (no bo jakoś nie bałam się różowych kokonów, których opary pachniały jak wata cukrowa), ale reszta była bez żadnego ale.

Mimo, ze występuje w tej książce kilka wulgaryzmów – to uważam, ze jest to bardzo fajna młodzieżówka s-fi. Dojrzewanie nastolatków ich pierwsze doświadczenia miłosne, przyjaźnie – bez względu na to, w jakim roku żyjemy – problemy są często te same. Między uciekaniem przed obcymi i odbywaniem katorżniczego szkolenia – życie toczy się normalnym torem. Powstają nowe przyjaźnie, wrogowie stają się coraz gorsi a miłości przychodzą i odchodzą.

Główny bohater jak i inni nastolatkowie tej historii są czasem irytujący – czasem główny bohater jest nudny jak flaki z olejem i brakuje mu charakteru mimo 18-stki na karku. Szkolenie rekrutów jest niesamowicie długie i moim zdaniem za długie. Jednak książka kończy się tak, ze ma się ochotę przeczytać drugi tom. Młodzież zakocha się w tej książce, starci mogą lekko poczuć się znużeni (często po 30-tce zapomina się, jakie to problemy miało się w wieku 18 lat).

Mimo wszystko książkę dobrze się czyta i ja czekam z niecierpliwością na drugą część, bo chyba dopiero zacznie się prawdziwa akcja. Część pierwsza jest jak teoria – w drugiej będzie już tylko praktyka i na to czekam ;) książka nie jest gruba, ma świetną czcionkę, dzięki, której lektura jest miła i przyjemna

lżejszy od fotografii - Grzegorz Ciechowski

Piotr Stelmach – Lżejszy od fotografii – o Grzegorzu Ciechowskim

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (5) 61/30  ocena 10/10

„dziś czasami w ogóle nie słucham tekstu. Przekaz wokalisty jest dla mnie instrumentem w muzyce, w określonej całości. Nie muszę wiedzieć, o czym jest dana piosenka, nie tłumaczę sobie utworów zagranicznych, nie dociekam, nie rozbieram tego na czynniki pierwsze. Ale wtedy teksty polskich piosenek były bardzo istotne. Mówiły. Przemawiały. Coś komunikowały.” Grzegorz Ciechowski chciał przekazać coś więcej niż tylko słowa - przesłanie, które docierało do wszystkich mimo obowiązującej cenzury. pełna miłości i pięknych zdjęć pokazującą piękno muzyki. Czytając książkę aż słyszy się dźwięk fletu i pianina, które mistrz opanował do perfekcji.

Biografie to mój ulubiony gatunek książek, choć powiem, ze ostatnio po te nie sięgałam. Czytam biografie nie tylko osób, które znam lub lubię, ale też tych, co byli pionierami zmienili coś w naszym świecie. Taka osobą był Grzegorz Ciechowski. Co prawda jak sięgam pamięcią nie byłam nigdy fanką polskiej muzyki (0d zawsze rap, soul r&b grało mi w duszy) to trochę zetknęłam się z muzyką Republiki. Moim marzeniem była praca w radiu, – ale niestety mój głos nie nadawał się do tego. Radio trójka – byłam tam kiedyś na przesłuchaniach do poprowadzenia nowego programu (inna nowo powstająca rozgłośnia studencka) – to, mimo, że wymyśliłam fajny scenariusz to niestety przez mój głos odpadłam.  

Ta biografia jest wyjątkowa, bo zaczyna się od śmierci pisarza a kończy na jego narodzinach, – bo tak naprawdę Grzegorz pozostanie w naszych sercach na zawsze. Jego muzyka będzie trwała jeszcze długo –„a orkiestra, która grała – nadal gra”.  W czasach, kiedy Grzegorz tworzył muzykę nie było instagrama, facebooka, pudelka ani nawet telefonów komórkowych. Skandale i dziwactwa były sobie przekazywane pocztą pantoflową i nie zawsze było wiadomo czy były prawdą. W tej biografii nie będzie skandali, bo jedynymi dziwactwami Grzegorza były kanapki z żółtym serem i ulubiona zupa pomidorowa.

 Ta biografia to też powrót w czasy PRL-u, których ja mało, co pamiętam, – ale moi rodzice tak. Słynne zdjęcia na Gubałówce z misiem – każdy z nas miał – Grzegorz też. To biografia pełna pięknych wspomnień ludzi, którzy z nim żyli, współpracowali lub przyjaźnili się. Wspomnienia 3 żon, dzieci i rodziców.

Ciężko zrecenzować miłość i ból po stracie tak wspaniałego człowieka. Kompozytor (nawet nie wiedziałam, ze dużo część polskich piosenek, które znam – skomponował Grzegorz Ciechowski), piosenkarz, poeta, ojciec, mąż i przyjaciel.

Ta książka – na pewno nie jest do szybkiego czytania. Zaczyna się bardzo smutno od wspomnień pogrzebu Idola i tego jak do tego doszło. W miarę czytania cofamy się do czasów młodości i dzieciństwa gdzie poznajemy wszystko to, co ukształtowało charakter i gust pana Ciechowskiego.

Ja jestem pod dużym wrażeniem tej biografii, którą na początku czytało się dość dziwnie, ale z każdą następną stroną przekonywałam się, że biografia wspak była dobrze zamierzonym celem.

Polecam.

Farba kontynuacja bestsellera

Wojtek Miłoszewski - FARBA

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (4) 60/30  ocena 10/10

Kontynuacja bestsellera „Inwazja”.

„Tak to już jest, że ktoś się bogaci albo korzysta na nieszczęściu drugiego. Otrzymujemy posadę, z której wcześniej kogoś wywalili. Kupujemy okazyjnie mieszkanie, bo ktoś wpadł w tarapaty i nie mógł poradzić sobie z jego utrzymaniem. Inny przeżywa dzięki przeszczepowi serca ofiary wypadku.”

Polska się poddała i teraz Putin rozpoczyna powszechna rustyfikację. Internet w większości zablokowany, nawet facebook nie działa, a smartfony zostały zastąpione starymi telefonami bez możliwości robienia zdjęć i przesyłania mmsów.

Tutaj nie ma już tak szybkiej akcji jak w Inwazji. Polacy powoli przyzwyczajają się do obecnego stanu rzeczy i chcą po prostu spokojnie żyć. Ale nie wszyscy się poddali i w podziemiu powstają tajna organizacja FARBA (nie będę zdradzała, od czego pochodzi ten skrót, żeby nie spojlerować.

Michał Barański zostaje z synem w Polsce, a jego żonę i córkę wywożą, aby na zawsze zostały zapomniane.

Czy wojna potrafi wycisnąć z nas całe człowieczeństwo? Czy dla odrobiny luksusu, jesteśmy zdolni do morderstwa, albo do pracy dla „Ruskich”.

Książka jest karykaturą obecnej władzy. Tak naprawdę to ta historia jest tak realna, że mam nadzieję, że nigdy się nie ziści, choć od jakiegoś czasu – wizja III wojny światowej wisi w powietrzu.

Wojna się toczy i autor opisuje jak świat odsuwa się od pomocy Polsce. Moim zdaniem bardzo trafiona riposta. Nie interesuje się polityką i nie jestem zwolenniczka jednej partii, ale uważam, że po II wojnie światowej to realne wyciągnięte wnioski.

Wojna wojną, – ale Farba to dobry thriller. Splatają się losy zwykłych ludzi, których zastała wojna. Tych, co stracili wszystko i tych, którzy dorobili się na krzywdzie innych.

Wszyscy furiaci są tu wymienieni, choć brakuje mi słynnego, Kim Dzong Un, – kto wie, może on namiesza w następnej części. To by była totalna rozpier…..

Jedno wiem, po tej książce przekonałam się, że literatura polska jest naprawdę dobra i będę po nią częściej sięgać. Łatwiej mi się utożsamiać z bohaterami historii, które dzieją się na ulicach, które znam.

Książka ma to wszystko, czego potrzeba by stać się bestsellerem. Akcję i tempo, które czasami zwalnia w tej części, ale nie na tyle by nas znużyć. Szczegółowe opisy ulic Warszawy i Katowic itd., które budują w naszych głowach obraz tła tej historii. Karykaturę polityków, która mimo śmiechu przyprawia nas o myśl, ze to może się zdarzyć. Wyraźne postacie, których losy splata się ze sobą i napięcie, które rośnie powoli. Duża ilość krwi i brutalnych przesłuchań, które zadowolą fanatyków mocnych wrażeń. Odrobina seksu i romantyzmu, – bo mimo wszystko – zawsze znajdzie się xczas na miłość – nawet w czasie wojny.

Polecam na 100%

 Kontynuacja "Inwazji", bestsellerowej powieści sensacyjnej Wojtka Miłoszewskiego.

Polska przegrywa wojnę, a Rosjanie reaktywują dawną potęgę, przywracając Imperium Rosyjskie. Nowe władze rozpoczynają powszechną rusyfikację, wprowadzając swoją administrację oraz walutę, starają się również kontrolować każdy obszar życia polskich obywateli. Kolejny raz Polacy rozpoczynają walkę z okupantem. Administracja rosyjska kontratakuje, coraz bardziej zacieśniając wszechobecne kontrole i dokręca śrubę terroru, aresztując nocami rzesze polskich mieszkańców.

Wojna z Putinem wciąż trwa. Czy Farba zdoła ocalić Polskę?

Inwazja - III wojna światowa

Wojtek Miłoszewski - INWAZJA

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (3) 59/30  ocena 10+/10

Ta książka jest jak ptasie mleczko. Nim się obejrzysz, a pudełko będzie puste.  

Jestem wielka fanką serialu Wataha – i w tej książce czuć styl autora - Tu tez są nasze piękne Bieszczady. Inwazja to taka Warszawska Wataha. Co prawda nie tylko w stolicy dzieje się akcja, ale jest ona najczęściej opisywana.

Napisze wam szczerze, gdy przeczytałam opis książki – pomyślałam, o cholera, będę pewnie ją czytać miesiąc lub dłużej. Bo ani historia ani polityka mnie nie interesują a jedynie kojarzą się z nudą i szkołą.

Jeszcze to, że książka polskiego autora, to to naprawdę będzie nuda. Czytam mało książek polskich autorów, bo zawsze kojarzą mi się ze znienawidzonymi polskimi lekturami. Ja dużo czytałam w szkole, ale przez cała szkolna edukację zaledwie tylko kilka lektur.

Jeśli toś nie lubię naśmiewać się z polityki będzie krytykował tą książkę. Ale tak naprawdę często politycy sami na to pracują. Jeśli nie jesteś za żadna partią (moim zdaniem to jest bezpartyjna książka) i lubisz thrillery to książka ci się spodoba.

Na szczęście książka zaczęłam się od mojego ulubionego tematu „nurkowanie” i wpadłam jak śliwa w kompot. Później było coraz lepiej. Tak realistyczny thriller, że na dźwięk samolotu, który przelatywał nad moim domem przeszły mnie ciarki.

Jest to przeniesienie II wojny światowej w nasze czasy, a właściwie to jak rozpętano III wojnę światową. Autor w książce ujął te wszystkie nasze obawy, które ostatnimi czasy karmi nas świat. Putin, który chce rządzić cały światem, prezydent Ameryki, który ma więcej z psychopaty niż człowieka. O tym, że NATO istnieje tylko na papierze, a Unia żyje własnym życiem.

Akcja tego kryminału dzieje się w 2017 roku. Kiedy Putin zamienia swoje czyny w słowa i napada na Polskę. To, co nasz kraj odbudowywał przez ostatnie 60 lat zmieciono w gruz za jednym zamachem.

W obliczu wojny wszyscy jesteśmy jednakowi. Historia kilku ludzi, których los złączył w jedno. Rodzina, w której żyje się od pierwszego do pierwszego. Milioner i psychopata, z córką, którzy dla pieniędzy zrobią wszystko. Komandos zakochany w mężatce i recydywista chcący dopaść i zabić własna siostrę.

To nie jest zwykła historia o wojnie z przypadkowymi historiami ludzi. Tych ludzi nie połączyła wojna, jakby mogło się tak wydawać, ale sprawił, że pewne sprawy wylazły na wierzch doprowadzając do kolejnych tragedii.

Opisy na tyle długie by dały dobre tło, na tyle krótkie by nie znużyły. To moja pierwsza książka tego typu i ja jestem zachwycona. Przeczytałam ją w zaledwie 2 dni.  Jestem mieszkanką Warszawy i uważam, że opisy akcji, które działy się w moim mieście były bardzo trafione i dobrze opisane.

Książka urywa się, ale tylko, dlatego dalsze losy pojawiły się w następnej części „farba”.

Nie jestem specem od takich wojennych książek, ale mi podobało się w niej wszystko. wciągnęłam ją jak talerz makaronu z truskawkami ;)

projekt rośliny - czy mozna mieć talent do tego>

Weronika Muszkieta, Ola Sieńko „projekt ROŚLINY”

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (2) 58/30  ocena 10/10 – książki polskich autorów

Co prawda jestem antytalent do dbania o rośliny, ale uwielbiam otaczać się roślinkami, które moja mama często ratuje od śmierci wysuszenia;)

Mam nadzieję, że dzięki tej książce sama będę rozwiązywać problemy doniczkowe. Jest tu pierwsza pomoc, metody podlewania. Jak przygotować kwiatki na wyjazd.

Piękne zdjęcia, proste i praktyczne porady. Tematy uporządkowane i bardzo łatwo znaleźć to czego się szuka ;)

Bardzo spodobał mi się ostatni rozdział – „zielone wnętrza”. Jest to część rozmów o roślinach. Pokazywane są wnętrza różnych osób i kilka słów o tym jak o nie dbają. Biuro połączone ze sklepem, łazienki pełen roślin a także kawiarnie jak dżungle.

Jest mnóstwo opisów najpopularniejszych roślin, które można spotkać w naszych domach. Ja zrobić domowe dekoracje i założyć swój pierwszy zielony kącik. Nie ma lania wody, a cudowne zdjęcia, (których jest mnóstwo) wzbogacają pięknie ta książkę.

Książka idealna dla tych, co zabierają się za rośliny i takich jak ja, co potrafią ususzyć kaktusy jak i np. jak dla mojej mamy, która kocha rośliny, potrafi nie jedną uratować z opresji, ale czasem chcieli by urozmaicić swój kącik nowymi roślinami. Moja mama na pewno dowiedziała się jak zadbać o kwiatki przed wyjazdem by spokojnie odpocząć nie martwiąc się, że ja ze swoim wdziękiem albo zapomnę je podlać albo przeleję wodę ;)

Bardzo fajna i śliczna przede wszystkim książka

Ocena 10/10

Vivian - biografia bez biografii

Christina Hesselholdt – Vivian

„Niezwykła książka o niezwykłej kobiecie.

 Biografia – bez biografii. O fotografii – bez fotografii”

Wyobraźcie sobie, ze idziecie do teatru na sztukę „Vivian”. Stypa. Stół, krzesła, na których siedzą znajomi, rodzina Vivien. Gdzieś obok dalej w cieniu siedzi narrator, który wstawia, co jakiś czas swój komentarz. A jeszcze jest duch Vivien (on nie wiem, że go nie ma, że nie żyje). I wszyscy zaczynają wspominać Vivian. Jak to po śmierci wspomina się te fragmenty, które najbardziej zapadły nam w pamięci. Nie są one chronologiczne poukładane. Mówimy to, co sobie przypomnimy, trochę rozwijamy temat, po czym kompletnie zmieniamy wspomnienie i rozmawiamy dalej. Ta książka to jak scenariusz tej czarnej komedii z elementami stand-upu ;)

Vivian była jak połączenie Marry Poppins, kapelusznika z Alicji z krainy czarów i Piotrusia pana.

Przez całe życie była opiekunka do dzieci, bo nie wiadomo, czemu ludzie ja zatrudniali, gdy potrafiła zostawić same dzieci i wrócić samotnie do domu. Miała manię zbierania przedmiotów. Spała na podłodze, bo na łóżku nie miała gdzie. W końcowej fazie życia wynajmowała kilka pomieszczeń do przechowywania swoich „skarbów”, gdzie również spała.  

Książka pełna wspaniałych cytatów. Vivian chciała być do końca czysta „dziewicą”, co odejmowało jej szykowanie się na randki i mycie włosów. Jej rodzina i przyjaciele tez mieli swoje zdania na różne tematy. Szczególnie tematy związków było tu żywo dyskutowane.

„ Gdy chodziłam z jakimś facetem do łózka od dłuższego czasu, (bo udało mi się przynajmniej być z kimś, zanim wyszłam za mąż), powiedzmy przez dwa lata, trzy lata, zaczynałam postrzegać to jak kazirodztwo; jakbym znała go zbyt dobrze, aby przechodzić wspólnie z nim te znane na wylot, odwieczne etapy; to wydaje się takie niewłaściwe, niezręczne… Gdy znam faceta dostatecznie długo.. Zaczynam mieć problem, aby zasiąść z nim przy stole, po prostu nie jestem w stanie patrzeć, jak je, mam wrażenie, że mlaska, I nie potrafię przestać wyobrażać sobie, jak jedzenie miażdżone w jego Jamie ustnej przekształca się w jednolita masę, kleik czy papkę, szary strumień znikający w gardle, które niestety, bardzo przepraszam, przypomina kloakę.”

Mówiła, to co myślała i nigdy nie owijała w bawełnę nawet gdy robiła tym komuś przykrość.

„Nie potrafi znieść marnotrawstwa jedzenia. Uważa, że to niewłaściwe, skoro tyle osób głoduje. „Ale Ellen jest gruba” – odparłam, mimo, że siedziała tuż obok mnie…. Nie musi zjadać wszystkiego, to prowadzi do nadwagi, w ten sposób niszczysz jej umiejętność rozeznawania się, czy jest już syta”.

A zdjeć robiła tysiące, choć na początku nie wywoływała ich bo nie było ja na nie stać. Po jej smeirci okazało się, że to nie było prawda.

„Ustawiła się jakieś pół metra od jakiegoś szalonego, zabiedzonego człowieka i robi zdjęcia jego twarzy, nie zapytawszy wcześniej o jego zgodę, bo nigdy nie prosi o zgodę. Wpycha się do ludzi tym swoim wstrętnym rolleiem, a gdy się złoszczą, po prostu się śmieje lub wzrusza ramionami, lub idzie dalej lub robi kolejne zdjęcia.”

„Niekiedy prosiła o zgodę i ludzie jej pozowali. Z oczu, twarzy wielu z tych, których fotografowała, bije zaufanie i uprzejmość (to ci, którzy o tym wiedzieli – ci pozujący), a także oczekiwanie. …. Ustawiali się. Dla chwili intensywnej uwagi. Dla radości bycia dostrzeżonym, uchwyconym, zaskoczonym, dla chwili przyjemności i kontaktu.”

Dopiero dwa lata przed końce jej życia w 2007 roku odkryto jej fotografie między innymi :

Fotografie

„- spalony fotel na ulicy, z wiszącą nad nim chmurą dymu.

- Kobieta w szeleszczącej białej sukience, ze srebrnym lisem wokół szyi, zdążająca do swojej drogiej gabloty, nic,

- Audrey Hebpurn,

Gruba Polska odgraża się policjantowi. Niemal dotykając twarzą jego twarzy.”

Czytałam w swoim życiu mnóstwo biografii. Ale tak pokręconej i przezabawnej nigdy. Od pierwszej strony uśmiech towarzyszył mi aż do ostatniej strony.

Jest to książka szczególnie wyjątkowo polecana na lato. Tu nie boicie się, że cos was rozproszy i się pogubicie. Tą książek możecie czytać nawet wybiórczo, od końca, przekartkowywać, bo tak naprawdę nie ma tu typowego wstępu, rozwinięcia i zakończenia. Totalnie chaotyczna i wyjątkowo. Tu wątki nie tworzą jednej wspólnej historii tylko tak zakręconą jak Vivian, o której ta książka jest.

Ja się bardzo ubawią ta historią i bardzo się cieszę, że takie osoby istnieją na tym świecie. Nie znałam wcześniej artystki, ale teraz wiem, że mimo wszystko była wyjątkowa. Była może dziwakiem, ale czy artyści nie powinni tacy być.

Polecam

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 6 (1) 57/30  ocena 10/10

Lepetite marseillais - rozświetlenie na letnie dni

Jakis czas temu dostałam paczkę od "lepetitemarseillaispl
#ambasadorkaLPM #świeżość #prowansja #słońce #rozświetlającyrytuał

przetestowałam kosmetyki - rozdałam próbki i powiem, ze jestem zachwycona
kosmetyków tej firmy używam od już kilku lat. Kilka razy zdarzyło mi sie testować nowości Lepetitemarseillais i być ich ambasadorka co jest miłym i fascynującym przeżyciem'


Śmiało mogę napisać, że to najpiękniejsza, najbardziej soczysta i aromatyczna linia spośród wszystkich, które firma ma w ofercie.

'
a dodatek perłowego proszku rozświetli naszą skórę.
połączenie olejku z płatków róż, ekstraktu z białych kwiatów lilii dają niepowtarzalny aromat, długo utrzymujący sie na skórze.

Żel pod prysznic bardzo dobrze sie pieni. jest wydajny
Za to balsam bardzo szybko sie wchłania i pozostawia skórę dobrze nawilżoną na dłuższy czas

bardzo polecam ;))))