życie stewardesy - podróż do nieba

Olga Kuczyńska – życie stewardesy

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 9 (4) 90/100

Od dłuższego czasu obserwuję Olgę Kuczyńska na Instagramie i jej profil „życie stewardesy”. Ale powiem szczerze, że nabyłam tą książkę w promocji, 3 za 2 – czyli dodałam ja do koszyka, bo teoretycznie miałam ją gratis. Pomyślałam, że co może być fascynującego w pracy stewardesy.

I tu się zawiodłam, – bo książka od pierwszych zdań okazała się ciepłą fascynującą książką o tym jak Olga krok po kroku spełniała swoje marzenie o byciu Stewardesą. Podziwiam ja za to, że w wieku 15 lat wiedziała, co chce robić i nigdy się nie poddała.

Uwielbiam podróżować, ale podróż samolotem traktuje, jako szybki środek komunikacji. Stewardesy zawsze traktowałam, jako panie, które maja uprzyjemniać podróż. Z książki dowiedziałam się, że ich praca jest naprawdę ciężka a podawanie napojów to jedna z najmniej ważnych rzeczy, które muszą robić.

To nie tylko książka o pracy stewardesy, ale też książka o marzeniach i o miłości. Gratuluję talentu autorce, bo z jej historii od samego początku bije ciepło i radość. Nie mogłam się oderwać od tej książki i zarwałam noc by ją dokończyć. Trzymam kciuki za marzenia Olgi. Wspaniała osoba, która ma wspaniałe wielkie serce i nie odwraca głowy, gdy widzi, że ktoś potrzebuje pomocy. Zmieniłam życie pewnej dziewczynki z Indii.

Napisze – krótko – przeczytajcie tą książkę, – bo dla mnie jest to jedna z lepszych książek tego roku. Niby prosta, ale pełna emocji i ciepła, – które jest zasługa autorki. Jeśli lubicie podróżować przeczytajcie książkę, która zmieni wasze podejście do latania i obsługi samolotu.

„pewnego dnia wszyscy odlecimy.

Wybierzemy się w podróż wolną od kosztów.

Nie martw się o miejsce, będzie potwierdzone.

Ten lot jest zawsze o czasie.

Twoje dobre czyny będą twoim bagażem.

Człowieczeństwo będzie twoim paszportem.

Wizą będzie miłość …..

Upewnij się, że robisz wszystko, aby ten ostatni lot do raju był twoim zasłużonym z biznes klasie.”

Dietoland - czy szczupła znaczy szczęśliwa

Sarai Walker - dietoland

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 9 (3) 89/100

„To niesłuszne, żeby kobiety musiały się zakrywać przed męskim spojrzeniem. Po czyjej stronie leży problem: kobiet, które dopuściły się straszliwej zbrodni istnienia, czy też mężczyzn, którzy postanowili je uprzedmiotowić? Jeśli widok niezakrytej kobiety cię razi, to nie wychodź z domu albo zasłoń sobie oczy. A najlepiej wypal je sobie kwasem. Wtedy już nigdy nie będziesz musiał patrzeć na nic, co mogłoby cię urazić.” – uwielbiam ten tekst ;)

Plum – kobieta z duża nadwagą – ma zaplanować operację żołądka, dzięki której w ciągu 9 miesięcy zrzuci wszystkie zbędne kilogramy. Kupuje kolorowe ciuchy już na swoją szczupłe nowe ciało i fantazjuje jak to jej się życie zmieni. Będzie robiła to wszystko, czego do tej pory nie mogła. Pewnego dnia spotyka kobietę, która w zamian za wykonanie kilku zadań dostanie 20 000 dolarów.

Książka bardzo feministyczna, co może potwierdzić wstawione przeze mnie cytat. Dążymy do bycia szczupłym często zapominając, ze żyjemy tu i teraz i gdy nie pokochamy siebie teraz szczuplejsze ciało nic nie zmieni w naszym życiu. Książka skłania do refleksji.

Sama fabuła jest niezła, ale wątek kryminalny dla mnie tragiczny. W ogóle mógł nie istnieć, a zakończenie było mega przekombinowane. Trochę wiedziałam jak czuje się Plum, bo sama kiedyś miałam 15 kilo nadwagi. Pamiętam te obsesyjne liczenie kalorii, diety białkowe, bananowe itd. Wyboru Plum dotyczącego operacji jak i zachowania się podczas wykonywania powierzonych zadań nie akceptowałam. Dla mnie równowaga leży gdzieś po środku – akceptacja, a obżeranie się do granic możliwości to zupełnie inna para kaloszy. Książka w większości mi się podobała, choć jak już wspomniałam watek kryminalny był do bani. Ta agresywność do facetów jak i przyklejanie łatek do ładnych kobiet „ruchalne” było trochę słabe. Dzielenie na świat kobiet, które nic nie robią ze swoim wyglądem i na takie, co się ulepszają. Nie ma nic złego w polepszaniu siebie (no zrobienie cycków jeśli jest się płaskim jak deska), jeśli to podniesie jakiejś kobietę samoocenę. Uważam, że wszędzie jest umiar a tu czułam, ze kobieta, która dba o siebie chce tylko podobać się mężczyznom – tak żeby chcieli się z nią przepaść.  WTF

Książkę polecam – bardzo fajnie i szybko się czytało mimo tych minusów.

Podobno powstał serial na podstawie tej książki

moje serce w dwóch światach. co zrobiła Lou

Jojo Moyes – moje serce w dwóch światach

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 9 (2) 88/100

„pomyślałam o kompromisach, na jakie idziemy, żeby usprawiedliwić swoje decyzje.”

Lou ma chłopaka, dostała wymarzona pracę w Nowym Yorku, ale mimo wszystko ciągle jest tą małą niezdecydowana dziewczynką. Chodzi do pracy, codziennie telefonuje do Sama, który został w Londynie do czasu, gdy spotyka Josha. Josh nie jest zwykłym chłopakiem – jest tak podobny do ukochanego Willa, że dziewczyna traci dla niego głowę.

Czy dla nowej znajomości dziewczyna rzuci obecnego chłopaka. Czy w końcu dorośnie i zacznie żyć tak jak chce, a nie tak jak inni tego oczekują.

„to bzdura, ze my kobiety, możemy mieć wszystko. Nigdy nie miałyśmy i nigdy nie będziemy mieć. Zawsze musimy dokonywać trudnych wyborów.”

Zdecydowanie jest to moja ulubiona część z tej „trylogii”. Choć przyznam szczerze, ze nie wiem, dlaczego Pani Moyes akurat Polkę – wybrała, jako osobę, która nie jest zbyt bystra, nie umie mówić po angielsku i trochę kombinuje. Fakt to tylko historia, ale gdy występuje ktoś z polski, kto ewidentnie nie grzeszy rozumem – to nie jest miło. Strasznie irytowała mnie ta dziewczyna – aż miałam ochotę przyłożyć jej, albo żeby cos jej się stało i opuściła ta historię.   

„Jak bardzo kształtują nas ludzie, którzy nas otaczają, i jak z tego powodu trzeba uważać, wybierając ich, a potem przyszło mi do głowy, że mimo wszystko może okazać się, że trzeba ich utracić, żeby tak naprawdę odnaleźć siebie.”

Lou też czasami potrafiła zachowywać się jak rozkapryszona pięciolatka, której zabrano lizaka. No, ale napisze szczerze, że czasami czytając ja widziałam dawna siebie. My kobiety lubimy rozwarstwiać problemy na miliony małych problemików i w jednym zdaniu potrafimy doszukać się tysięcy podtekstów i pytań, – co on miął na myśli. Wiec często uśmiechałam się czytając jej przygody z mężczyznami.

To chyba najradośniejsza część. Po drugiej byłam bardzo zniechęcona, ale ta część zdecydowania przywróciła mi wiarę w Jojo Moyes. Chciałabym zobaczyć ekranizację tej części i zobaczyć Sama, którego bardzo polubiłam. Zdecydowanie to on przykuł moją uwagę i nadał tej historii nutki erotyzmu.

Polecam – szczególnie na jesienne wieczory.

Jojo Moyes - zanim sie pojawiłeś - miłość nie zna granic

Jojo Moyes – zanim się pojawiłeś

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 9 (1) 87/100 książki na podstawie, których powstał film lub serial

Filmu jeszcze nie widziałam i po drugiej części tej trylogii byłam trochę zniechęcona do tej historii. Ale cieszę się, ze ja przeczytałam, bo bardzo mi się spodobała ta wzruszająca historia.

Lou Clark – słodka niezdara. Ma pracę, którą lubi i chłopaka, którego chyba kocha. Pewnego dnia traci pracę w kawiarni i w pośredniaku znajduje ogłoszenie o poszukiwaniu opiekunki do chorego mężczyzny. Nie wie, że tym mężczyzną będzie przystojny młody bankier, który nauczy ją żyć. On bez wiary w życie, ona bez ambicji i spotkanie, które oboje ich zmienia.

Czasem patrząc na nasze życie – myślimy sobie jak los sobie z nas zakpił. Fan sportów ekstremalnych doznaje ciężkiego wypadku na ulicy tuz pod jego firmą. Z człowieka, który żył pełnia życia został skazany na ciągłą opiekę. Sparaliżowany od szyi w dół nie widzi sensu dalszego życia. Z rodzicami idzie na układ, czego zwiastunem jest pojawienie się młodej opiekunki.

Oprócz pięknej historii, mamy tu poruszony problem chorych ludzi i prawo do eutanazji. Ciężki temat, który kłóci często się z naszą wiarą, w to, ze to zabawa w Boga. Drugim problemem jest prawo do miłości osób niepełnosprawnych.

Uwielbiam książki, które w historii niosą przesłanie i zmuszają do myślenia. Między banalna historią niezdarnej młodej kobiety, której życie przecieka przez palce kryją się piękna historia o marzeniach. Zycie jest tak krótkie i kruche, ze odkładanie marzeń na przyszłość może nigdy nie nastąpić. Żyjemy tu i teraz i powinniśmy życie traktować jak największy dar.

 Polecam tą książkę – a ja idę obejrzeć w końcu film ;)

RPA bez rezerwacji . część 1 Pretoria i JHB

RPA bez rezerwacji

Gdy przeglądasz sobie instagramowe profile podróżnicze – czasem masz wrażenie, że zdjęcia są podobne do siebie. Gdyby nie podpisy pod zdjęciami – nie wiedziałbyś czy to słoneczna Hiszpania, gorącą Brazylia czy kolorowe Maroko. Wypasione hotele i te same zdjęcia niczym „kopiuj wklej” różniące się tylko osobą w tle. Zdjęcia przeciągnięte przez Instagramowe filtry, wstawanie w nocy i kilkugodzinne czekanie na najlepsze ujęcie by pokazać piękno tego miejsca.

Gdy przyjeżdżamy na miejsce okazuje się, ze rzeczywistość trochę się różni. Bo piękna panorama była wykonana w hotelu, – na którą większość nas nie stać, a przy zabytku jest tyle tłumu, że oprócz miliona obcych ludzi na zdjęciu – ledwo można dostrzec to, co chcieliśmy uwiecznić na zdjęciu.

W łazience w hostelu nie ma pięknej marmurowej wanny wypełnionej kwiatami. W pokoju nie czeka na nas kosz z owocami, a przez okno widzimy jedynie ciemność. Większość z nas nie może sobie pozwolić na 5 gwiazdkowe hotele i profesjonalnego fotografa i sztabu specjalistów, którzy przygotują cię do zdjęcia roku.

Ja z ograniczonym budżetem, bez planu i samotnie podróżuję często słysząc „jak tu dotarłaś, – bo tu nie spotykamy turystów”. Zabieram was do RPA – bez blichtru, drogich pałaców i oglądania skrajnej biedy. a do RPA zaprowadziły mnie dwie książki, które polecam też przeczytać - Trevor Noah - Nielegalny i Kevin Richardson - zaklinacz lwów. 

Gdy pierwszy raz wyruszałam sama – chciałam wszystko zaplanować i mieć kilka planów ewakuacyjnych by nic nie mogło mnie zaskoczyć. Oczywiście wszystko sypało się w drobny mak i powodowało tylko frustracje i zabierało mi frajdę z podróżowania. Dlatego tym razem zaplanowałam sobie tylko pierwsze dwa dni w Johannesburgu, które niestety tuż po przyjeździe musiały być mocno zmodyfikowane.

Po 25 godzinach lotu z przesiadkami w Johannesburgu powitał mnie Polak – mieszkający od ponad 30 lat w RPA. Na dwa dni przed przylotem do JHB nie miałam noclegu i liczyłam na cud. I wtedy Odezwał się Grzegorz, który wysłał mi krotką wiadomość z zaproszeniem do jego domu „fajnie by było porozmawiać po polsku”. Zgodziłam się bez chwili wahania z nadzieją, że weekend spędzę w miłym towarzystwie.

Niestety po przyjeździe na miejsce okazało się, że mój gospodarz lekko zmodyfikował plany i wyjeżdżał na weekend, więc mógł mnie tylko ugościć tą pierwszą noc. Przy butelce wina i pełnej misce krakersów i opakowania ptasiego mleczka (zawsze mam kilka opakowań, jako podziękowanie za gościnę) znalazłam osobę w Pretorii, która z przyjemnością zgodziła się mnie ugościć przez następne dwa dni i noce. Na chwilę jeszcze wstąpiliśmy do rodziców, mojego uroczego gospodarza, na talerz domowego rosołu i tak zakończyliśmy ten dzień.

Pierwsza noc była miła, ale też pełna szoku. Niestety w RPA w prywatnych domach często nie ma ogrzewania i nocą temperatury oscylujące wokół zera mogą dać w kość. Na szczęście ubrałam się w dres grube skarpety i pod 3 kocami zasnęłam jak dziecko. No cóż zamiast zwiedzania Johannesburga postanowiłam zwiedzić Pretorię. Na szczęście walizkę mogłam zostawić u mojego gospodarza i tylko z podręczną torbą wyruszyłam na peron kolejowy po nową przygodę.

Bielizna termo aktywna i sportowa odzież biegowa doskonale sprawdziła się w zimowej aurze RPA.

W RPA rozkład godzin przyjazdu pociągów jak i zasady ruchu drogowego są tylko propozycją, którą nie każdy przyjmuje. Tak, więc jeden pociąg mi uciekł, bo stanęłam na końcu peronu i gdy już dobiegłam do wagonu – drzwi przede mną się zatrzasnęły. Na drugi czekałam ponad godzinę, bo akurat był strajk kolejarzy. Co prawda nigdzie mi się nie śpieszyło, ale oddałabym królestwo za kubek gorącego napoju na tym wietrznym odkrytym peronie. Gdy już prawie zamarzłam – nareszcie pociąg nadjechał i w cieple mogłam rozkoszować się krajobrazem cudownej Afryki. Gdy odkręcałam butelkę z wodą – natychmiast przy mnie pojawiła się obsługa pociągu i delikatnie zwróciła mi uwagę, że jedzenie i pice w pociągu jest zabronione. Bardzo spragniona musiałam odłożyć butelkę i przeczekać półgodzinną podróż z Johannesburga do Pretorii.

Bez braku Internetu, bez działającego Ubera jakoś znaleźliśmy się w Pretorii by razem spędzić miły dzień. Mojego towarzysza podróży nie było trudno znaleźć w tłumie. Jego dredy było widać z daleka (mimo, ze to popularna fryzura to się wyróżniała) Nie wiem, w której części miasta byłam, ale niewątpliwie byłam jedyną białą kobietą, która przechadzała się ulicami w tym miejscu.

Miejsce, w którym miałam spać okazało się małym pokojem z łóżkiem z czarną pościelą (oj pomyślałam, że przydałabym się Dorota Szelągowska w wytłumaczeniu, czego nie należy robić by pomniejszyć optycznie i tak mały pokój ;). Ale w sumie było czysto i ciepło – wiec zostawiłam rzeczy i wyruszyłam zwiedzić okolicę.

ja nie zwracałam uwagi na kolor skóry, ale mój przyjaciel to widział. Czarni nie lubią białych miejscowych, którym wydaje się, ze są lepsi. Ale nie znaczy to, że nie lubię wszystkich białasów - tylko tych co się wywyższają - czyli sprawdza się powiedzenie - "agresja budzi agresję" - czyli błędne koło. Dla mnie liczy sie wnętrze a nie kolor naszej skóry. są źli biali i źli czarni i na odwrót. Kolor skóry nie powinien definiować tego kim jesteś.

 na środku ulicy można kupić wszystko (banany, awokado, mango, ładowarkę do telefonu), ale także można zobaczyć klaunów, mimów itd.

RPA ma 3 stolice, (bo przecież – jedna to by było zbyt prosto), jeśli ktoś z was nie wiedział. Pretoria jest jedną z nich i zalicza się, jako (stolica egzekutywna). Nie jestem wielbicielką Uberów ani taksówek – wolę zwykłe lokalne środki lokomocji lub spacer.

Choć kilka kilometrów spaceru nigdy nie stanowiło dla mnie problemu to jednak przeciskanie się pomiędzy górami śmieci nie było zbyt przyjemne. Na początku poszłam tam gdzie większość turystów – pod pomnik Nelsona Mandeli. Mnóstwo turystów i kijków do selfie by zrobić sobie zdjęcie z wielkim pomnikiem człowieka, którego czyny po tylu latach dużo osób krytykuje.

Pamiętam kiedyś jak w Polsce łatwiej było znaleźć knajpę sushi, pizzerię niż polska domową kuchnię. W RPA na każdym rogu są fastfoody. Ryba z frytkami i frytki z frytkami to codzienność Afrykańczyków. Wpływ kolonii Holenderskiej i Brytyjskiej czuć na każdym stole. Przesłodzone desery dają wrażenie, jakby ilość cukru w cukrze była tam wyższa niż u nas. Jeśli prosisz danie bez frytek lub ich nie zjadasz – patrzą na ciebie jak na kosmitę. Jednak największym problemem było dla mnie wypicie afrykańskiej kawy. Niestety wszędzie królowały „włoskie kawy”, a kupno lokalnej kawy było dużym problemem.

Bardzo spodobały mi się stanowiska – typu – „mydło i powidło”. My przyzwyczailiśmy się, że wszystko, co stare po prostu się wyrzuca i kupuje nowe, bo nas na to stać – tak się wszystko reperuje. Na ulicach stoją małe straganiki, gdzie za około naszego 1 zł kupisz 3 opakowania chrupek bądź kilka bananów czy też na miejscu zacerują ci gacie czy zreperują radio. 

Afrykańczycy nigdzie i nigdy się nie spieszą. Każdy pyta cię jak ci mija dzień, jak się czujesz, co u ciebie słychać i często wizyta w supermarkecie a raczej kolejka do kasy trwa w nieskończoność z powodu tych pogaduch.

Nie wiem czy kojarzycie takie przyczepki do butów informujące, ze to są buty ze skóry. Taki kawałek skóry przyczepiony na koralikach. W Pretorii nie tylko nie urywa się tych kawałków skóry, ale nosi tak by było je widać, bo to jest cool. Ale najbardziej rozwaliła mnie „gangsterska moda”, czyli spodnie prawie opuszczone do kolan tak by było widać gacie pod nimi. O mało nie pękłam ze śmiechu jak zobaczyłam gacie w słodkie misie. Wyobraziłam sobie wpadających rabusiów z pistoletami w dłoniach i w tym słodkich gaciach w misie;) Mój przyjaciel nie zrozumiał, dlaczego tak bawi mnie jego styl ubierania.

Po włoskiej kawie chciałam zjeść cos afrykańskiego, byle nie fastfood. Mój przyjaciel zaprowadził mnie do typowo lokalnej knajpy. Cos jak sklep rzeźnika, gdzie możesz kupić mięso i zanieść je do domu by przyrządzić z niego obiad – bądź poprosić o przyrządzenie na miejscu. W RPA mówi się „mięso to mięso, a kurczak to sałatka”. Wołowina jest tam bardzo dobra i tania (w porównaniu do naszych cen”. Zamówiliśmy obiad składający się ze steku, kiełbasy, papki Pap (z kukurydzy) i chakalaka (ostrej sałatki z marchewki). I do tego bardzo dobre afrykańskie piwo. Prosto tanio i smacznie. Mimo, ze byłam jedyną „białą osobą” w tym miejscu nie czułam się ani zagrożona ani źle. Za to ilość jedzenia, jaką zamawiali osoby siedzące obok mnie, szokowała. Lubią dużo mięsa !!!!

Pretoria nie jest turystyczna i nie ma zbyt wiele do zaoferowania, ale tu można zobaczyć prawdziwą Afrykę. W Afryce nadal jest podział na kolor skóry. Są dzielnice białych i czarnych. Oczywiście powoli to zaczyna się mieszać, gdyż do Afryki przybywa coraz więcej białych ludzi (potrzeba jest dużo wykwalifikowanych pracowników, którym dobrze tu płacą). Mnóstwo dzieciaków, które za mniej niż 1 zł muszą przeżyć, dlatego żywią się tanimi chrupkami lub popcornem. Mnóstwo śmieci na ulicach i jeszcze więcej bezdomnych na ulicy. Bogaci turyści jeżdżą do Soweto zobaczyć głód i nędzę. Płacą za to dużo kasę by z dachu luksusowego autobusu popatrzyć na biedę. Tu można przejść się po prostu ulicą, by doświadczyć tego samego.

Po całym dniu wieczorem zmęczona wracałam do domu jedząc pączki (street food) i szczęśliwa, ze położę się spać. Ale jakby było tak łatwo było by nudno. Okazało się, że zgubiliśmy klucz od mieszkania i trzeba było wyłamać drzwi. Jak nie boje się podróżować sama, tak zasnąć bez możliwości zamknięcia drzwi mnie przerażało. Więc po znalezieniu darmowego wi-fi znalazłam osobę, która zaoferowała się po mnie przyjechać i zabrać mnie do siebie. 

Jeszcze przed opuszczeniem Pretorii mój gospodarz za punkt honoru postawił sobie ugościć mnie jak królową i ugotował kolację. Była bardzo smaczna, choć bardzo tłusta. oni bekon smażą na litrze oleju. Dostałam kluski (słowo al dente u nich nie istnieje, najlepsze są rozgotowane kluchy) z rybkami z puszki i bardzo ostro przyprawione. 

chcecie znać dalszą część ;)))?

następny przystanek okazał się być w następnym mieście o czym dowiedziałam się nad rankiem. Ale są takie w życiu momenty, że „to, ze masz dach nad głową przesłania ci cała resztę”. 

Przyjechał po mnie uroczy holender, którego akcent był tak niezrozumiały, że po prostu kiwałam głową i uśmiechałam się, kompletnie nie wiedząc, co do mnie mówi. Samochód wyglądał tak, ze w Europie nie byłby dopuszczony do ruchu. Na kolanach kierowcy siedział duży spasiony labrador, wiec to, że dojechałam na miejsce było dużym sukcesem. Tak o to dojechałam do miasta Centurion. A konkretnie wylądowałam na farmie ;) gdzie poczułam się torchę jak aktorka na planie serialu „Dr Quinn”.

c.d.n.

p.s. bardzo bym chciała podziękować autorowi bloga Masy Perłowej i polecić wam ten blog http://www.masaperlowa.pl

gdzie przed wyjazdem znalazłam wiele ciekawych wskazówek o RPA

Ameryka w ogniu - apokalipsa wg Omara

Omar El Akkad – Ameryka w ogniu

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 8 (5) 86/100
2pac - California love =ten kto widział teledysk może sobie wyobrazic jak wygląda przyszłość wg Omara
Wszędzie piasek a woda bardziej przypomina bagno niż dzisiejsze jeziora.
By złamać człowieka nie wystarczy go zastraszyc a jedynie powiedzieć mu co zrobi się jego rodzinie gdy nie będzie współpracował. 

Przyszłość – jak będzie wyglądać. Jedni wyobrażają sobie, że będziemy podróżować statkami na księżyc a wszystko wykonywać będą za nas roboty. Inni uważają, że będziemy zaczynać wszystko od początku i powrócimy do ery kamienia łupanego. Inni, że wojna zniszczy większość populacji, która przeżyje i na nowo będzie musiała odbudować świat.

Właśnie tą ostatnią wizję przedstawił autor w tej książce. W 2074 roku wybucha wojna i nic już nie jest jak dawniej. Pewna 6 latka musi szybko dorosnąć i oswoić się z grozą wojny. Gdy przychodzi czas każdy musi opowiedzieć się, po czyjej stornie walczy. Sarat (główna bohaterka) powoli traci wszystkich członków rodziny. Wojna zabiera nie tylko jej rodzinę, ale także jej dusze.

„twoje rany zaczynają się goić, Sarat. Mimo że gorycz, która jest w tobie, nie dopuszcza do ciebie tej myśli. Masz rację, jeśli sądzisz, że uważam cię za niewartą miłości – powiedziała. – Bóg mi świadkiem. Wiem, ze jesteśmy rodziną i że wyszłam za bliska ci osobę, i wiem, że powinnam uważać cię za wartą miłości, ale tak nie jest”

Czy wojna wypacza człowieczeństwo? Do czego zdolny jest człowiek, by obronić swoje życie. Jak daleko można zatracić się w wojnie, gdy zabijając ci rodzinę. Sarat waleczna dziewczyna, przy której nie jeden mężczyzna by się schował w schronie. Nie walczy dla idei – walczy dla zemsty. Czy zemsta nie przysłoni jej wszystkiego. Czy wojna i tortury złamią ją, jako człowieka i kobietę?

Bardzo dobra książka, która od pierwszych storn zabiera nas na wręcz pustynną zdewastowaną Amerykę. Kraj gdzie drony udają ptaki by na koniec zrzucić bomby na ostatnie zamieszkałe tereny. Tam gdzie największą wartością jest prawdziwe jedzenie i woda. W kraju, w którym głodują mieszkańcy zawsze znajdą się ci, którzy będą zbierać żniwa na biedzie i bogacić się na nieszczęściu innych.

Sarat ma jednak dusze wojowniczki. Twarda i uparta. Od najmłodszych lat przebywając w towarzystwie żołnierzy hartuje się i przemienia w kobietę o stalowych nerwach i kondycji lepszej niż nie jeden marines. Jednak wojna obdarła jej duszę z każdej dobrej cząstki do momentu, gdy spotyka swojego 6 letniego siostrzeńca. Czy po latach tortur, które nie jednego złamały - czy można normalnie żyć. I dlaczego mimo wszystko wywiezie siostrzeńca i zostawi go na pastwę losu. Czy chęć zemsty będzie na tyle duża by wyrzec się rodziny i skrzywdzić dziecko. Czy wszystko jest tak oczywiste na to jak wygląda.
Końcówka rewelacyjna. Zmiażdzyła moje  ♥  i wycisneła ostatnią łzę

Polecam _premiera dzis 22 sierpień 2018

dwie siostry - jak złamały moje serce na pół

Asne Seierstad – dwie siostry
#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl
Etap 8 (4) 85/100
„bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć w świecie.”
5 osobowa muzułmańska rodzina imigrantów zamieszkująca Norwegię przez wiele lat żyła sobie w pełnej harmonii. Żaden z rodziców nie zauważył zmian, jakie w nich zaszły, że pewnego dnia uciekły z domu i wstąpiły do ISIS. Ojciec z rozpaczy postanawia za nimi jechać do Syrii by wyrwać je z piekła. Bez pieniędzy, kontaktów podejmuje heroiczna walkę o życie swoich córek.
„Czy jesteś niezadowolona z siebie? Bardzo się tym stresujesz? Kiedy ostatnio uprawiałaś seks? Wszystkie te oślizgłe pytania, które sprawiają, ze czujesz się jak wychodek w Indiach. A co gorsza, musimy rodzic mężczyzn, te słabe szczurki, których kochamy i którymi się zajmujemy, aż do chwili, gdy z chłopców wyrastają mężczyźni, którzy kiedyś będą tłamsić kolejne kobiety.”
Książka to nie tylko prawdziwa historia jednej rodziny, w której los rozdzielił rodzinę, ale też historia i zasady islamu spisana w wyjątkowy sposób. Po 11 września Islam kojarzy nam się z ISIS i dżihad (święta wojna). Jest to ciężki temat i pisanie tej książki nie było łatwe a jej przeczytanie też nie wiele lżejsze.
Książka jest bardzo prawdziwa - brutalne opisy jak już 2 letnie dzieci katuje się by w przyszłości zostały lwiątkami narodu – rozdziera serca na pół. Opis jak ojciec musiał cierpieć, gdy był przetrzymywany i poddawany torturom przez męża córki, która na koniec stanęła w obronie męża.
Jest to trudna i ciężka historia opowiedziana dość łatwym i przystępnym językiem. W książce cofamy się nawet kilka lat przed ucieczka dziewczyn by spróbować ujrzeć znak, kiedy mogliśmy temu zapobiec. Ojciec, który stracił córki powiedział, ze wracanie do tej historii rozdzierało jego serce. Ale chciałby dzięki tej książce inni rodzice zauważyli podobne sygnały od swoich dzieci i zapobiegli tragedii.
Czy ateista, chrześcijanin czy muzułmanin powinien każdy przeczytać tą książkę. Bo ISIS jest jak sekta, których w naszym świecie z daleka od islamu nie brakuje. Mimo, że książka toczy się w Syrii w kraju gdzie panuje Kalifat – to historię możemy podpiąć pod każdego z nas.
Brak kontroli treści internetowych naszych dzieci, zmiana stylu ubierania się, diety itd – to mogą być sygnały, że cos złego zaczyna się dziać. Uniwersalna historia oparta na faktach. Bo przecież życie pisze najlepsze scenariusze, – choć nie zawsze z happy Endem.
Mimo, ze mam kilku przyjaciół muzułmanów to dopiero ta książka pozwoliła mi trochę lepiej zrozumieć tą religie i zrozumieć grancie między wiarą a fanatyzmem, (który ktoś sobie wymyślił). Mimo cytatów z Koranu nie zanudzicie się w tej fabule. Czyta się jak dobry thriller – z ta różnicą, ze mamy świadomość, ze to nie fikcja, co jeszcze dodaje dramatyzmu tej książce.
Polecam 10/10
znajomi sie dziwią, że uwielbiam tematykę arabską i książki o ISIS. Czasem patrzą sie na mnie podejrzanie, ale wtedy ja im odpowiadam, ze uwielbiam tez książki o seryjnych mordercach i nie znaczy to, ze sama lubię zabijać. po prostu lubię czytać o tej tematyce bez żadnych podtekstów

śladami emmy - o narcyzmie

Wendy Walker

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 8 (3) 84/100

Pewnego dnia na plaży zostaje znaleziony samochód i buty tuż przy plaży. Wszyscy myślą, że dwie nastoletnie siostry utopiły się. Po 3 latach jedna z sióstr wraca i opowiada o tajemniczej wyspie, na której ją więziono. Mimo powrotu młodszej córki – rodzice ciągle dopytują ja o starszą siostrę i zarzucają kłamstwo, o tym, co działo się przez ostatnie 3 lata.

Bardzo dobry thriller, w którym co chwila dodawane są nowe fakty, przez co gubimy się, kto jest ofiarą a kto katem. Jedynym minusem są czasami zbyt długie opisy narcyzmu – czasami czułam się jak czytałabym książkę dla psychologów. Ale znowu te opisy dawały obraz i wytłumaczenie końca książki, który był szokujący jak skok do lodowatej wody.

Cass i Emmy były bardzo zżyte ze sobą szczególnie podczas humorów ich matki. Musiały codziennie wielbić mamę mówiąc jej, jaka to jest wspaniała i piękna. Gdy miała złe dni chowały się razem i chodziły jej z drogi.

Czy mama może być zazdrosna o urodę swoich córek. Czy zwierciadłem jej było odbicie w oczach córek. Bardzo dobrze napisana historia, która porusza niezwykle waży temat, jakim jest życie z narcyzem. Wyjaśnienia tej choroby tylko sprawiają, że dreszcz przechodzi po plecach – jak realistycznie stworzony ten thriller.

Czytając, co chwila byłam pewna, jakie będzie zakończenie – stałam się rozgryźć ofiarę – jednak powiem, ze trafiałam jak kulą w płot. Matkę chciałam zamknąć w więzieniu by uwolnić ich córki od tego potwora. Mimo pozorów stwarzania cudownej rodziny – w środku za drzwiami toczył się dramat niczym z horroru z użyciem przemocy fizycznej, która często boli bardziej niż ta fizyczna. Narcyzm to choroba, – ale przecież choroba nie zwalnia od odpowiedzialności i prawa do maltretowania.

Książka porusza ważny temat w dobrze skrojonej historii o dwóch siostrach, które rozdzielił los matki.

polecam

wczoraj - życie bez pamięci

Felicia Yap - wczoraj

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 8 (2) 83/100

Książka od samego początku mnie wciągnęła, choć moja pierwsza myśl- to bardzo dziwna historia. Nie jestem fanką s-fi, ale tu został on tak fajnie wpasowany w dobry thriller, ze byłam pozytywnie zaskoczona.

Mamy parę niczym z Romea i Julii. Ona monoska (zapamiętuje tylko to, co było wczoraj), on duos (potrafi zapamiętać wszystko w ostatnich dwóch dni), Na pierwsze oko wydają się szczęśliwi – a przynajmniej tak mówią ich pamiętniki, – ale czy brak pamięci nie stanie się ich przekleństwem.

„siłę miłości daje całość zapamiętanych niewielkich gestów. Natomiast za moc nienawiści odpowiada nagromadzenie przechowywania w pamięci drobnych żali.”

Pewnego dnia zostają znalezione zwłoki pewnej kobiety. Nadkomisarz Hans ma tylko dwa dni na znalezienie mordercy (inaczej wszystko zostanie zapomniane). Zaczyna się polowanie, w której każda minuta jest na wagę złota. Jak znaleźć przestępcę mając tylko zapisane wspomnienia. Czy to, co piszemy jest prawdą – czy tylko tym, co chcemy by nią była.

Jak znaleźć mordercę, gdy pamięta się tylko, co zdarzyło się wczoraj lub przedwczoraj. Czy pamiętniki zawsze mówią prawdę, czy tylko są odzwierciedleniem tego jak chcemy dane zdarzenie zapamiętać. Czy jesteśmy zdolni tak napisać pamiętnik by zmazać swoją winę i zaprzeczyć prawdzie.

To nie tylko dobry thriller, ale też historia prawdziwej miłości, która może wybuchnąć w każdym momencie. To też dobre pytanie, czy nie pamiętanie złych rzeczy może nas uchronić i uczynić szczęśliwszym. Bo czy to nie przeszłość nas kształtuje. Przecież wszystko to, co nam się przydarza ma jakiś sens. Czy da się zapomnieć złe rzeczy i żyć bez nich.

Wczoraj to historia Virginii  Woolf. Zabójstwo i znalezione zwłoki były wzorowane na śmierci tej słynnej pisarki. Nowoczesna technika „I-Diary”, w których przechowujemy wspomnienia tak, aby wracać do tego, czego nie pamiętamy, ale co lubimy lub nie. Wierzymy w to, co chcemy wierzyć. Piszemy tak, aby nagiąć rzeczywistość do naszych wyobrażeń.

Nie jestem fanką s-fi, ale tu przede wszystkim jest dobry psychologiczny thriller. Brak pamięci, wojna między tymi, co zapamiętują więcej a tymi, co mniej, nowoczesna technologia dodają tylko pikanterii tej historii. Świetne dialogi i opisy. Zakończenie – części się spodziewałam – części nawet się nie domyśliłam.   

W książce pada myśl, – nad, którą warto się zastanowić – jakby świat wyglądał gdybyśmy nie pamiętali niczego sprzed dwóch dni. Czy naprawdę nie byłoby wojen, krzyków kłótni i na świecie panowałby pokój. I czy tak jak głównej bohaterce – na dnie duszy tliła by się pustka za czymś czego nie pamięta.   

miejsce egzekucji - wspaniały thriller

Val McDermid – miejsce egzekucji

#czytelniczeigrzyska2018 #taniaksiążkapl

Etap 8 (1) 82/100

Ocena 10/10 świetnia książka, którą polecam, ale którą ciężko mi streścić bez spojlerowania.

 1963 rok – północna Anglia. Małe miasteczko Scardale – gdzie każdy zna sąsiada i prawie każdy jest z kimś spokrewniony. Nie jest łatwo dostać się do tego miejsca, po krętych zawiłych ścieżkach napotykamy wielką mosiężną bramę zamkniętą dla obcych.  Co jakiś czas ktoś nowy przybywa do miasteczka by dolać świeżą krew i wymieszać ją dla zdrowia.

Hawkin był właśnie taką osobą z, zewnątrz, która przyjechała i próbowała wmieszać się w towarzystwo, które potrzebowało obcych, ale nie na tyle by ich lubić.

Pewnego dnia ginie 13-letnia Alison. Mimo braku ciała i dowodów wszystkie podejrzenia padają na nowego. Świeżo upieczony policjant George Bennett za wszelką cenę chcę się wykazać i rozwikłać tajemnicze morderstwo. Zaczyna się długie żmudne śledztwo, w którym członkowie miasteczka nie chętnie uczestniczą.

Książkę bardzo fajnie się czyta. Nie ma tu zawrotnej akcji czy szybkich policyjnych wyścigów. Jest małe miasteczko, w którym czas płynie wolno i w takim tempie toczy się śledztwo. Ale to jest właśnie plusem tej książki, że w leniwe upalne popołudnie relaksujemy się tą powolną akcją.

Mieszkańcy zachowują się jakby chcieli ukryć prawdę. Ciągle czegoś zapominają, gubią się w zeznaniach. Ale mimo wszystko jednogłośnie zeznają przeciwko nowemu przybyszowi, który tu nie pasuje. Detektyw mimo wszystko zamyka sprawę wyrokiem i mieszkańcy mogą odetchnąć.

30 lat później pewna dziennikarka spisuje historie tego porwania i na kilka dni przed jej wydaniem dostaje ostrzeżenie, aby tego nie robiła. List z groźbą sugeruje, że ktoś popełnił błąd i nie chce by tajemnica wyszła na jaw.

Mimo, ze kilka razy próbowałam snuć zakończenie książki – to one totalnie mnie zmiażdżyło i zaskoczyło. Jeden z lepszych thrillerów, jakie przeczytałam w tym roku.

Książka ma powolne tempo jak senne miasteczko, w której rozgrywa się akcja książki, – ale to jest na plus. Książka często była jak lustro lub czeski film, w którym nikt nic nie wiedział albo wszyscy wszystko wiedzieli a nie chcieli nic powiedzieć. Mroczna pełna dobrze skonstruowanych dialogów i opisów. Pod koniec książka tak przyśpiesza, że można wypaść niczym z kolejki górskiej.

Autorka sama podkreśliła, że jej pewna prawdziwa zbrodnia zainspirowała ją do napisania tej historii, co jeszcze bardziej wzbudza ciekawość, co była prawdą a co fikcja. Morderstwo z 1963 roku wyjaśnione dopiero po 30 latach. Bo historia lubi zataczać koło – Świat nigdy nie będzie na tyle duży by ukryć prawdę na zawsze. Ona kiedyś wypłynie na wierzch, kiedy wszechświat się o nią upomni w najmniej oczekiwanym momencie.